En Çok İndirilenler

1

Sanat Müzelerinde Öğretme ve Öğrenme Kuramları ve Bu Kuramların Müze Uygulamalarını Oluşturma Şekillendirme ve Dönüştürmeye Yönelik Etkileri

Martina Riedler

Makale Okunma: 37  |  Makale İndirilme: 158

Özet

Günümüze kadar müzelerdeki öğrenme ve öğretme uygulamaları, kuram ve yaratıcı uygulamalardaki pek çok gelişmeye göre şekillenmiş olup, bu gelişmelerden en fazla öne çıkan üç öğrenme modeli (Davranışçı, Yapılandırman, Postmodern) bu makalede ele alınmaktadır. Makalede ayrica, sanat müzelerindeki bu kuramların müze uygulamalarını nasıl oluşturduğunu, şekillendirdiğini ve dönüştürdüğünü analiz etmiştir. Davranışçı modelde öğrenme içeriği öğrenciden bağımsız bir şekilde mevcut olup bilgi ve değerler uzman bir öğretici tarafından gerçeklerin, bilginin ve deneyimlerin özümsenmesi süreciyle aktarılır. Yapılandırmacı yaklaşımda ise bilgi ve bilginin nasıl elde edildiği öğrencinin zihnine bağlı olacağı için öğrenme, özünde bireyin anlamlandırmasını içerir. Yani öğrenme sürecinde (bu durumda müzede) öğrenciler halihazırda bildikleri şeylere dayanarak ve dünyayı anlamalarını deneyim kazandıkça yeniden organize ederek sürekli bir şekilde bilgi oluştururlar. Postmodern ve dönüştürücü kuramlara dayanan üçüncü modele göre bilgi sosyal olarak oluşturulur, öğrenme işbirliğine dayalı, sosyal ve açık uçlu bir süreçtir ve bu sürecin merkezinde diyalog yer alır çünkü diyalog öğrencilere bilgiyi paylaşmaları ve sorgulamaları, dolayısıyla risk almaları ve değişmeleri için fırsatlar sunar. Bu modelde müze eğitmenlerinin uzman rolü daha az; diyalog başlatan, fikir ortaya atan ve kendi bilgisini öğrencilerle işbirliği içinde yeniden düzenleyen birlikte öğrenen rolü ise daha fazladır.

Anahtar Kelimeler: Sanat müzeleri, öğrenme ve öğretme kuramları, davranışçılık, yapılandırmacılık, postmodernizm

Kaynakça

  • Ames, M. (1992). Cannibal tours and glass boxes: The anthropology of museums. Vancouver: University of British Columbia Press.
  • Apple, M. W. (1990). Ideology and curriculum. London and New York: Routledge.
  • Appleton, J. (2001) Museums for 'the people'? In M. Ryan, Museums for ‘The People'? Conversations in Print (pp.14—26). London: Institute of Ideas.
  • Barthes, R. (1977). Image, music, text. London: Fontana Press.
  • Bennett, T. (1995). The birth of the museum. London: Routledge.
  • Bruner, J. (1960). The process of education. London: Vintage Books.
  • Chapin, D., & Klein, S. (1992). The epistemic museum. Museum News, 71(1), 60-79.
  • Csikszentmihalyi, M., & Csikszentmihalyi, I. (Eds.). (1988). Optimal experience. Cambridge: Cambridge University Press.
  • Csikszenmihalyi, M. (1995). Intrinsic motivation in museums: Why does one want to learn? In J. Falk & L. Dierking (Eds.), Public institutions for personal learning: Establishing a research agenda. Washington, DC: American Association of Museums.
  • Davis, J., & Gardner, H. (1999). Open windows, open doors. In E. Hooper-Greenhill (Ed.), The educational role of the museum (pp. 99-104). London and New York: Routledge.
  • Dewey, J. (1934). Art as experience. New York: Perigee Books.
  • Dodd, J. (2002). Museums and the health of the community. In R. Sandell (Ed.), Museums, society inequality (pp. 182-189). London and New York: Routledge.
  • Falk, J., & Dierking, L. (1992). The museum experience. Whashington, DC: Whalesback Books.
  • Falk, J., & Dierking, L. (2000). Learning from museums. New York, NY: Alta Mira.
  • Freire, P. (1970). Pedagogy of the oppressed. New York: Continuum.
  • Friman, H. (2000). A museum without walls. Museums Journal, 100(8), 28.
  • Gamble, S. (Ed.). (2000). The Routledge critical dictionary of feminism and postfeminism. New York: Routledge. Giroux, H. (1981). Ideology, culture and the process of schooling. London: Flamer Press.
  • Giroux, H. (1989). Schooling as a form of cultural politics: Toward a pedagogy of and for difference. In H.
  • Giroux & P. McLaren (Eds.), Critical pedagogy, the state, and cultural struggle (pp. 125-151). New York: State University of New York.
  • Giroux, H. (1992). Border crossings. Cultural workers and the politics of education. London and New York: Routledge.
  • Greene, M. (1995). Releasing the imagination. San Francisco, CA: Jossey-Bass.
  • Hein, G. (1998). Learning in the museum. London and New York: Routledge.
  • Hiemstra, R. (1981). The implications of lifelong learning. In Z. Collins (Ed.), Museums, adults, and the humanities (pp.131-146). Washington, DC: American Association of Museums.
  • Hoberman, R. (2002). Women in the British museum reading room during the late-nineteenth and early- twentieth centuries. Feminist Studies, (28)3, 489-512.
  • Hooper-Greenhill, E. (1991). Museum and gallery education. Leicester, London and New York: Leicester University Press.
  • Hooper-Greenhill, E. (Ed.). (1994). The educational role of the museum. London and New York: Routledge.
  • Hooper-Greenhill, E. (Ed.). (1999a). The educational role of the museum, 2nd ed. London and New York: Routledge.
  • Hooper-Greenhill, E. (1999b). Education, communication and interpretation: Toward a critical pedagogy in museums. In E. Hooper-Greenhill (Ed.), The Educational role of the museum (pp. 1-27). London and New York: Routledge.
  • Hooper-Greenhill, E. (2000). Changing values in the art museum: rethinking communication and learning. International Journal of Heritage Studies, 6(1), 9-31.
  • Jackson, T., & Meecham, P. (1999). The culture of the art museum. The Journal of Art and Design, 9, 89-98.
  • Karp, L., Kreamer, C., & Lavine, S. (Eds.). (1992). Museums and communities: The politics of public culture. Washington: Smithsonian Institution Press.
  • Knowles, M. (1993). Andragogy. In Adults and the humanities: A guide for educational programming (pp.26-37). Washington, DC: American Association of Museums.
  • Leistyna, P., & Woodrum, A. (1999). Conext and culture: What is critical pedagogy. In Leistyna, P., Woodrum, A. & Sherblom, A. (Eds.), Breaking free: The transformative power of critical pedagogy (pp. 1-11). Cambridge, MA: Harvard Educational Review.
  • Lidchi, H. (1997). The poetics and politics of exhibiting other cultures. In S. Hall (Ed.), Representation (pp.151- 222). London: Sage.
  • Lumley, R. (1988). The museum time machine. London: Comedia/ Routledge.
  • McManus, P. (1992). Topics in museums and science education. Studies in Science Education, 20, 157-82.
  • Mezirow, J. (2000). Learning as transformation: Critical perspectives on a theory of progress. San Francisco: Jossey Bass.
  • Miles, R. (1988). The design of educational exhibits. London: Unwin Hyman.
  • Miles, R., & Tout, A. (1994). OuÜine of a technology for effective science exhibits. In E. Hooper-Greenhill (Ed.), The educational role of the museum (pp.87-100). London and New York: Routledge.
  • Moll, L. (1995). Vygotsky and education: Instructional implications and applications of sociohistorical psychology (pp.1- 30). Cambridge: Cambridge University Press.
  • Mpumlwana, K., Corsane, G., Pastor-Makhurane, & Rassool, C. (2002). Inclusion and the power of representation: South African museums and the cultural politics of social transformation. In R. Sandell (Ed.), Museums, society, inequality (pp. 244-361). London: Routledge.
  • O'Neil, M. (2002). The good enough visitor. In R. Sandell (Ed.), Museums, society, inequality (pp. 24-40). London and New York: Routledge.
  • Piaget, J. (1951). Play, dreams, and imitation in childhood. London: Routledge.
  • Riedler, M. (2009). Das Erkennen verborgener Transformationsmöglichkeiten im Bereich der Kunstvermittlung. In: C. Buschkühle, J. Kettel, & M. Urlafi (Eds.), horizonte: Internationale Kunstpadagogik (pp. 575-586). Oberhausen: Athena VWB - Verlag für Wissenschaft und Bildung.
  • Riedler, M. (2010). The nature and notion of museums in the age of globalization. In A. Arnold, A. Kuo, E. Delacruz, & M. Parsons (Eds.), Anthology globalization, art, and education (pp. 54-59). Reston, VA: National Art Education Association (NAEA).
  • Riedler, M. & Eryaman, M. Y. (2010). Transformative library pedagogy and community-based libraries: A Freirean perspective. In G. J. Leckie, L. M. Given & J. Buschman (Eds.), Critical theory for library and information science: Exploring the social from across the disciplines (pp. 89-100). Santa Barbara, CA: Libraries Unlimited.
  • Riedler, M. (2012). Learning to be Austrian: A meso-ethnographic museum and national identity analysis, International Journal of Educational Researchers 3(2) 31-48.
  • Roberts, L. (1997). From knowledge to narrative: Educators and the changing museum. Washington: Smithsonian Institution Press.
  • Sandell, R., & Dodd, J. (2001). Including museums: perspectives on museums, galleries and social inclusion. Leicester: Research centre for museums and galleries, University of Leicester.
  • Sandell, R. (2002). Museums and the combating of social inequality: Roles, responsibilities, resistance. In R. Sandell (Ed.), Museums, society, inequality (pp. 3-23). London: Routledge.
  • Schön, D. (1983). The reflective practitioner: How professionals think in action. New York: Basic Books.
  • Simpson, M. (2001). Making representations: Museums in the post-colonial era. New York: Routledge.
  • Smith, L. (1999). Decolonizing methodologies. Research and indigenous people. New York: Zed Books.
  • Stam, D. (1993). The informed muse: The implication of 'the new museology' for museum practice. Museum Management and Curatorship (12), 267-283.
  • Taylor, E. (2000). Fostering Mezirow's transformative learning theory in the adult dassroom. Canadian Journal for Studies in Adult Education, 14(2), 1-28.
  • Trofanenko, B. (2006). Interrupting the gaze: On reconsidering authority in the museum. Journal of Curriculum Studies, 38(1), 49-65.
  • Vasta, R., Haith, M., & Miller. S. (1992). Child psychology: The modern science. New York: J. Wiley & Sons.
  • Vergo, P. (Ed.). (1989). The new museology. London: Reaktion Books.
  • vom Lehn, D, Heath, C., & Hindmarsh, J. (2001). Exhibiting interaction: Collaboration in museums and galleries. Symbolic Interaction, 24(2), 189-216.
  • Watkins, C., & Mortimer, P. (1999). Pedagogy: What do we know? In Mortimore, P. (Ed.), Understanding Pedagogy. London: Paul Chapman Publishing.
  • Yokley, L. (2002). Embracing a critical pedagogy in art education. Art education, 52(5), 18-24.
2

Academic Procrastination: The Role of Metacognitive Awareness and Educational Stress

Özkan ÇİKRIKCİ

Makale Okunma: 72  |  Makale İndirilme: 147

Özet

The aim of this study was investigate the academic procrastination in terms of metacognitive awareness and educational stress. The 273 high school students were attended the current study that was based on a correlation model. Academic Procrastination Scale, Metacognitive Awareness Scale and Educational Stress Scale were used in this study. Data were analyzed by using the Pearson Product Moment Correlation Coefficient and multiple linear regression analysis. Results were revealed significant correlations among academic procrastination, metacognitive awareness and educational stress. Academic procrastination correlated negatively with metacognitive awareness; however it correlated positively with educational stress. Results taken from the multiple linear regression analysis showed that metacognitive awareness and educational stress accounted for 20% of total academic procrastination variance. Metacognitive awareness and educational stress made a significant and distinctive contribution to the model. These findings were discussed about the relevant literature and new directions were suggested for further studies.

Anahtar Kelimeler: Academic Procrastination, Metacognitive Awareness, Educational Stress, Correlational Model

Kaynakça

  • Agolla, J. E. (2009). Occupational stress among poliçe officers: The case of Botswana Police Service. Research Journal of Business Management, 3(1), 25-35. doi: 10.3923/rjbm.2009.25.35.
  • Agolla, J. E., & Ongori, H. (2009). An assessment of academic stress among undergraduate students: The case of University of Botswana. Educational Research and Review, 4(2), 63-70.
  • Akgün, S., & Ciarrochi, J. (2003). Learned resourcefulness moderates the relationship between academic stress and academic performance. Educational Psychology: An International Journal of Experimental Educational Psychology, 23(3), 287-294. doi: 10.1080/0144341032000060129.
  • Akın, A., Abaci, R., & Çetin, B. (2007). The validity and reliability of the Turkish version of the metacognitive awareness inventory. Educational Sciences: Theory & Practice, 7(2), 671-678.
  • Akın, A., Gediksiz, E., Arslan, S., & Akın, Ü. (2012, June). The validity and reliability of the Turkish version of Education Stress Scale for Adolescents (ESSA). Paper presented at the 3rd International Conference on New Horizons in Education, Prague, Czech Republic. Abstract retrieved from http://www.int- e.net/publications/inte2012.pdf.
  • Anderson, D., & Walker, R. (1991). The effects of metacognitive training on the approaches to learning and academic achievement of beginning teacher education students. Paper presented at the Australian Teacher Education Association, Melbourne.
  • Ary, D., Jacobs, L. C., & Sorenson, C. K. (2010). Introduction to research in education (8th ed.). Wadsworth: Cengage Learning.
  • Balkıs, M., Duru, E., Buluş, M., & Duru, S. (2006). An investigation of the academic procrastination among university students in related to various variables. Ege Eğitim Dergisi, 7(2), 57-73.
  • Blank, L. M. (2000). A metacognitive learning cyde: A better warranty for student understanding? Science Education, 84, 486-506. doi: 10.1002/1098-237X(200007).
  • Brown, C. J. (1983). The joys of Fs: A student guide for getting lousy grades. Teaching of Psychology, 10, 176-177. doi: 10.1207/s15328023top1003_19.
  • Brownlow, S., & Reasinger, R. D. (2000). Putting off until tomorrow what is better done today: Academic procrastination as a function of motivation toward college work. Journal of Social Behavior and Personality, 15(5), 15-34.
  • Burka, J. B., & Yuen, L. M. (1990). Procrastination: Why do you do it, what to do about it (2nd ed.). New York: Prentice Hall.
  • Butler, D. L., & Winne, P. H. (1995). Feedback and self-regulated learning: a theoretical synthesis. Review of Educational Research, 65(2), 245-282. doi: 10.3102/00346543065003245.
  • Buys, N. J., & Winefield, A. H. (1982). Learned helplessness in high school students following experience of
  • noncontingent rewards. Journal of Research in Personality, 16(1), 118-127. doi: 10.1016/0092-6566(82)90045-9.
  • Çakıcı, D. Ç. (2003). An examination of the general procrastination behavior and academic procrastination behavior in high-school and university students . Unpublished Master Thesis, Ankara, Turkey.
  • Çam, Z. (2013). Big five personality traits as a predictor of general and academic procrastination behaviors among adolescents. Journal of Research in Education and Teaching, 2(2), 89-96.
  • Cassady, J. C., & Johnson, R. E. (2002). Cognitive test anxiety and academic performance. Contemporary Educational Psychology, 27(2), 270-295. doi: 10.1006/ceps.2001.1094.
  • Chissom, B., & Iran-Nejad, A. (1992). Development of an instrument to assess learning strategies. Psychological Reports, 71, 1001-1002. doi: 10.2466/pr0.1992.71.3.1001
  • Çikrıkci, Ö. (2012). The predictive strength of metacognitive awareness and self-efficacy beliefs on life satisfaction among gifted students. Unpublished Master Thesis. Karadeniz Technical University, Trabzon, Turkey.
  • Clark, E. L., & Rieker, P. P. (1986). Differences in relationships and stress of medical and law students. Journal of Medical Education, 61, 32-40.
  • Cohen, J. (1988). Statistical Power Analysis for the Behavioral Sciences. (2nd ed.). New Jersey: Lawrence Erlbaum.
  • Cohen, L., Manion, L., & Morrison, K. (2000). Research methods in education (5th ed.). New York: Routledge Falmer.
  • Coutinho, S. A. (2007). The relationship between goals, metacognition, and academic success. Educate, 7(1), 39-47.
  • Day, V., Mensink, D., & O'Sullivan, M. (2000). Patterns of academic procrastination. Journal of College Reading and Learning, 30, 120-134.
  • Ellis, A., & Knaus, W. J. (1977). Overcoming procrastination. New York: A Signet Book.
  • Felsten, G., & Wilcox, K. (1992). Influences of stress, situation-spedfic mastery beliefs and satisfaction with sodal support on well-being and academic performance. Psychological Reports, 70,219-303. doi.10.2466/pr0.1992.70.1.291.
  • Ferrari, J. R. (1992). Procrastinators and perfect behavior: An exploratory factor analysis of self-presentation, self- awareness, and self-handicapping components. Journal of Research in Personality, 26, 75-84. doi: 10.101670092- 6566(92)90060-H.
  • Ferrari, J. R., & Beck, B. (1998). Affective responses before and after fraudulent excuses by academic procrastinators. Education, 118 (4), 529-537.
  • Ferrari, J. R., Johnson, J. L., & McCown, W. G. (1995). Procrastination and task avoidance: Theory, research, and treatment. New York: Plenum Press.
  • Field, A. (2013). Discovering Statistics Using IBM SPSS (4nd ed.). London: Sage Publications.
  • Fletcher, T. D., Major, D. A., & Davis, D. D. (2008). The interactive relationship of competitive dimate and trait competitiveness with workplace attitudes, stress, and performance. Journal of Organizational Behavior, 29(7), 899-922. doi: 10.1002/job.503.
  • Flett, G. L., Blankstein, K. R., & Martin, T. R. (1995). Procrastination, negative selfevaluation, and stress in depression and anxiety: A review and preliminary model. In J. R. Ferrari, J. L. Johnson, & W. G. McCown (Eds.), Procrastination and task avoidance: Theory, research, and treatment (pp. 137-167). New York: Plenum Press.
  • Grecco, P. R. (1984). A cognitive-behavioral assessment of problematic academic procrastination: development of a procrastination self- statement inventory. Unpublished Doctoral Dissertation, California School of Professional Psychology - Fresno.
  • Güler, D., & Çakır, G. (2013). Examining predictors of test anxiety levels among 12th grade high school student. Turkish Psychological Counselling and Guindance Journal, 4(39), 82-94.
  • Harriott, J., & Ferrari, J. R. (1996). Prevalence of procrastination among samples of adults. Psychological Reports, 78, 611-616. doi: 10.2466/pr0.1996.78.2.611.
  • Hartman, H. J. (1998). Metacognition in teaching and learning: An introduction. Instructional Science, 26, 1-3.
  • Haycock, L. A. (1993). The cognitive mediation of procrastination: an investigation of the relationship between procrastination and self-efficacy beliefs. Doctoral Dissertation, University of Minnesota.
  • Haycock, L. A., McCarthy, P., & Skay, C. L. (1998). Procrastination in college students: The role of self-efficacy and anxiety. Journal of Counseling and Development, 76, 317-324. DOI: 10.1002/j.1556-6676.1998.tb02548.x
  • Hess, B., Sherman, M. F., & Goodman, M. (2000). Eveningness predicts academic procrastination: The mediating role of neurotidsm. Journal of Social Behavior & Personality, 15(5), 61-74.
  • Huan, V. S., See, Y. L., Ang, R. P., & Har, C. W. (2008). The impact of adolescent concerns on their academic stress. Educational Review, 60, 169-178. doi:10.1080/00131910801934045.
  • Hung, C. L. (2011). Coping Strategies of Primary School Teachers In Taiwan Experiencing Stress Because of Teacher Surplus, Social Behavior and Personality, 39, 1161-1174.
  • Johnson, J. L., & Bloom, A. M. (1995). An analysis of the contribution of the five factors of personality to variance in academic procrastination. Personality and Individual Differences, 18(1), 127-133. doi: 10.1016/0191- 8869(94)00109-6.
  • Kline, R. B. (2011). Principles and practice of structural equation modeling (3rd ed.). New York: The Guilford Press.
  • Landine, J., & Stewart, J. (1998). Relationship between metacognition, motivation, locus of control, self-efficacy and academic achievement. Canadian Journal of Counselling and Psychotherapy, 32(3), 200-212.
  • Lay, C. H. (1986). At least my research on procrastination. Journal of Research in Personality, 20, 474-495. doi: 10.1016/0092-6566(86)90127-3.
  • Lazarus, R. S. (2006). Stress and emotion: A new Synthesis. New York: Springer Publishing Company.
  • Lazarus, R. S., & Folkman, S. (1984). Stress, appraisal, and coping. New York: Springer.
  • Lee, E. (2005). The relationship of motivation and flow experience to academic procrastination in university students. The Journal of Genetic Psychology: Research and Theory on Human Development, 166(1), 5-15. DOI: 10.3200/GNTP.166.1.5-15
  • McCown, W., Petzel, T., & Rupert, P. (1987). An experimental study of some hypothesized behaviors and personality variables of college student procrastinators. Personality and Individual Differences, 8(6), 781-786. doi: 10.1016/0191-8869(87)90130-9
  • McMillan, J. H., & Schumacher, S. (2006). Research in education: Evidence-based inquiry (6th ed.). New York: Pearson Education.
  • Milgram, N., Marshevsky, S., & Sadeh, C. (1995). Correlates of academic procrastination: Discomfort, task aversiveness, and task capability. The Journal of Psychology,        129(2),      145-155. DOI: 10.1080/00223980.1995.9914954
  • Milgram, N., Mey-Tal, G., & Levison, Y. (1998). Procrastination, generalized or specific, in college students and their parents. Personality and Individual Differences, 25 (2), 297-316. doi: 10.1016/S0191-8869(98)00044-0
  • Misra, R., & Castillo, L. G. (2004). Academic stress among college students: Comparison of American and International Students. International Journal of Stress Management, 11(2), 132-148. doi: 10.1037/1072­5245.11.2.132.
  • Odacı, H. (2011). Academic self-efficacy and academic procrastination as predictors of problematic internet use in university students. Computers & Education, 57, 1109-1113. doi: 10.1016/j.compedu.2011.01.005.
  • Odacı, H., & Çikrıkci, Ö. (2012). University students' ways of coping with stress, life satisfaction, and subjective well-being. The Online Journal of Counseling and Education, 1(3), 117-130.
  • Öngen, D. E. (2006). The relationships between self-criticism, submissive behavior and depression among
  • Turkish adolescents. Personality and Individual Differences, 41, 793-800. doi: 10.1016/j.paid.2006.03.013
  • Onwuegbuzie, A. J. (2000) Academic procrastinators and perfectionistic tendendes among graduate students. Journal of Social Behavior and Personality. 15 (5), 103-110.
  • Owens, A. M., & Newbegin, I. (1997). Procrastination in high school achievement: A casual structural model. Journal of Social Behavior and Personality, 12(4), 869-887.
  • Piccarelli, R. (2003). How to overcome procrastination. The American Salesman, 48(5), 27-29.
  • Rabin, L. A., Fogel, J., & Nutter-Upham, K. E. (2011). Academic procrastination in college students: The role of self-reported executive function. Journal of Clinical and Experimental Neuropsychology, 33(3), 344-357. doi: 10.1080/13803395.2010.518597.
  • Ramsay, J. R. (2002). A cognitive therapy approach for treating chronic procrastination and avoidance: Behavioral activation interventions. Journal of Group Psychotherapy, Psychodrama, & Sociometry, 55(2), 79-92.
  • Rice, K. G., Neimeyer, G. J., & Taylor, J. M. (2011). Efficacy of coherence therapy in the treatment of procrastination and perfectionism. Counseling Outcome Research and Evaluation, 2(2), 126-136. doi: 10.1177/2150137811417975.
  • Rothblum, E. D., Solomon, L. J., & Murakabi, J. (1986). Affective, cognitive and behavioral differences between high and low procrastinators. Journal of Counseling Psychology, 33(4), 387-394. doi: 10.1037/0022-0167.33.4.387.
  • Saddler, C. D., & Sacks, L. A. (1993). Multidimensional perfectionism and academic procrsatination: Relationships with depression in university student. Psychological Reports, 73, 863-871. doi: 10.2466/pr0.1993.73.3.863.
  • Schouwenburg, H. C., Lay, C., Pychyl, T. A., & Ferrari, J. R. (2004). Counseling the procrastinator in academic settings. Washington: American Psychological Association.
  • Schraw, G. (1998). Promoting general metacognitive awareness. Instructional Science,                26(1-2), 113-125. doi: 10.1023/A:1003044231033
  • Schraw, G. (2009). A conceptual analysis of five measures of metacognitive monitoring. Metacognition Learning, 4(1), 33-45. doi: 10.1007/s11409-008-9031-3
  • Schraw, G., & Graham, T. (1997). Helping gifted students develop metacognitive awareness. Roeper Review, 20(1), 4-8. doi: 10.1080/02783199709553842
  • Schraw, G., & Sperling-Dennison, R. (1994). Assessing metacognitive awareness. Contemporary Educational Psychology, 19(4), 460-475. doi: 10.1006/ceps.1994.1033.
  • Schraw, G., Wadkins, T., & Olafson, L. (2007). Doing the things we do: A grounded theory of academic procrastination. Journal of Educational Psychology, 99(1), 12-25. doi: 10.1037/0022-0663.99.1.12.
  • Schubert, W., Lilly, J., & Stewart, D. W. (2000). Overcoming the powerlessness of procrastination. Guidance and Counseling, 16(1), 39-43.
  • Senecal , C., Koestner, R., & Vallerand, R. J. (1995). Self-regulation and academic procrastination. Journal of Social Psychology, 135(5), 607-619. doi: 10.1080/00224545.1995.9712234
  • Senecal, C., Vallerand, R. J., & Guay, F. (2001). Antecedents and outcomes of work-family conflict: toward a motivational model. Personality and Social Psychology Bulletin, 27(2), 176-186. doi: 10.1177/0146167201272004.
  • Sharma, M., & Kaur, G.(2011). Gender differences in procrastination and academic stress among adolescents. Indian Journal of Social Science Researches, 8(1-2), 122-127.
  • Sigall, H., Kruglanski, A., & Fyock, J. (2000). Wishful thinking and procrastination. Journal of Social Behavior and Personality, 15, 283-296.
  • Sirois, F. M. (2007). 'Tll look after my health later": A replication and extension of the procrastination-health model with community-dwelling adults. Personality and Individual Differences, 43(1), 15-26. doi: 10.1016/j.paid.2006.11.003.
  • Sirois, F. M., Melia-Gordon, M. L., & Pychyl, T. A. (2003). 'Tll look after my health later": An investigation of procrastination and health. Personality and Individual Differences, 35(5), 1167- 1184. doi: 10.1016/S0191- 8869(02)00326-4.
  • Sloboda, J. A. (1990). Combating examination stress among university students: Action research in an instutional context. British Journal of Guidance and Counseling, 18, 124-136. doi: 10.1080/03069889008253567.
  • Solomon, L. J., & Rothblum, E. D. (1984). Academic procrastination: Frequency and cognitive-behavioral correlates. Journal of Counseling Psychology, 31, 503-509. doi: 10.1037/0022-0167.31.4.503.
  • Stead, R., Shanahan, M. J., & Neufeld, R. W. J. (2010). Tll go to therapy, eventually": Procrastination, stress, and mental health. Personality and Individual Differences, 49, 175-180. doi: 10.1016/j.paid.2010.03.028.
  • Struthers, C. W., Perry, R. P., & Menec, V. H. (2000). An examination of the relationship among academic stress, coping, motivation, and performance in college. Research in Higher Education, 41(5), 581-592. doi: 10.1023/A:1007094931292.
  • Suldo, S. M., Shaunessy, E., & Hardesty, R. (2008). Relationships among stress, coping, and mental health in high- achieving high school students. Psychology in the Schools, 45(4), 273-290. doi: 10.1002/pits.20300.
  • Sun, J., Dunne, M. P., Hou, X., & Xu, A. (2011). Educational stress scale for adolescents: Development, validity, and reliability with Chinese students. Journal of Psychoeducational Assessment, 29(6), 534-546. doi: 10.1177/0734282910394976.
  • Tice, D. M., & Baumeister, R. F. (1997). Longitudinal study of procrastination, performance, stress and health: The costs and benefits of dawdling. Psychological Science, 8(6), 454-458.
  • Tolor, A., & Murphy, V. M. (1985). Stress and depression in high school students. Psychological Reports, 57, 535­541. doi: 10.2466/pr0.1985.57.2.535.
  • Tyrrell, J. (1992). Sources of stress among psychology undergraduates. Irish Journal of Psychology, 13, 184-192. doi: 10.1080/03033910.1992.10557878.
  • Uzun-Özer, B. (2009). Academic procrastination in group of high school students: Frequency, possible reasons and role of hope. Turkish Psychological Counseling and Guidance Journal, 4(32), 12-19.
  • Uzun Özer, B., Demir, A., & Ferrari, J. R. (2013). Reducing academic procrastination through a group treatment program: A pilot study. Journal of Rational-Emotive & Cognitive-Behavior Therapy. doi: 10.1007/s10942-013-0165- 0.
  • Uzun Özer, B., Demir, A., Ferrari, J. R. (2009). Exploring academic procrastination among Turkish students: Possible gender differences in prevalence and reasons. The Journal of Social Psychology, 149(2), 241-257, DOI: 10.3200/SOCP.149.2.241-257
  • Wellman, H. M. (1990). The child's theory of mind. San Diego: Academic Press.
  • Wesley, J. C. (1994). Effect of ability, high school achievement, and procrastinatory behavior on college performance. Educational and Psychological Measurement, 54(2), 404-408. doi: 10.1177/0013164494054002014.
  • Wolters, C.A. (2003). Understanding procrastination from a self-regulated learning perspective. Journal of
  • Educational Psychology, 95(1), 179-187. doi: 10.1037/0022-0663.95.1.179.
  • Yıldırım, I., & Ergene, T. (2003). Sodal support, submissive acts, and test anxiety as predictors of academic achievement among high school students. Hacettepe University Journal of Education, 25, 224-234.
  • Zimmerman, B. (1990). Self-regulated learning and academic achievement: An overview. Educational Psychologist, 25(1), 3-17. doi: 10.1207/s15326985ep2501_2.
  • Zimmerman, B. J. (2000). Self-efficacy: An essential motive to learn. Contemporary Educational Psychology, 25(1), 82­91. doi: 10.1006/cpes.1999.1016.
  • Zimmerman, B. J. (2000). Self-efficacy: An essential motive to learn. Contemporary Educational Psychology, 25(1), 82­91. doi: 10.1006/cpes.1999.1016.
3

4. Sınıf Din Kültürü ve Ahlak Bilgisi Dersi Öğretim Programı Kazanımlarının Bloom ve Revize Edilmiş Bloom Taksonomilerine Göre Değerlendirilmesi

Durmuş Burak

Makale Okunma: 135  |  Makale İndirilme: 141

Özet

Öğretim programlarında yer alan kazanımlar, öğrenenin neyi, nasıl öğreneceğini ifade ederek öğretime rehberlik etmektedir. Bu çalışmanın amacı, 2010 yılında Milli Eğitim Bakanlığı (MEB) Talim Terbiye Kurulu (TTK) tarafından yayınlanan İlköğretim 4-8. sınıflar Din Kültürü ve Ahlak Bilgisi Dersi Öğretim Programı’nda yer alan 4. sınıflar düzeyindeki kazanımların “Bloom” ve “Revize Edilmiş Bloom Taksonomilerine” göre analiz edilmesidir. 4. sınıf programında bulunan 44 kazanım araştırma verilerini oluşturmaktadır. Kazanımlar araştırmacı ve iki uzman tarafından analiz edilmiştir.  Çalışmadan elde edilen bulgulara göre 44 kazanımın 36’sı bilişsel alanda bulunmaktadır. 8 kazanım ise duyuşsal alandadır. Devinişsel alanda hiçbir kazanım bulunmamaktadır. Bilgi boyutunda kazanımların %16.2’si olgusal bilgi kategorisinde, %83.8’i kavramsal bilgi kategorisinde bulunmaktadır. Bilişsel süreç boyutunda analiz edilen kazanımların %10.8’i hatırla kategorisinde, %73’ü anla kategorisinde, %2.7’si uygula kategorisinde, %2.7’si çözümle kategorisinde ve %10.8’i değerlendir kategorisinde bulunmaktadır. Genel olarak programda bilişsel süreç boyutunda üst düzey kategorilere yeteri kadar yer verilmediği sonucuna ulaşılmıştır. Ayrıca bilgi boyutundaki kazanımlar 4. sınıf seviyesi açısından yeterli görülmüştür. İlköğretim Din Kültürü ve Ahlak Bilgisi Öğretim Programının bütünsel yapısı göz önüne alındığında diğer sınıf seviyelerinde de benzer çalışmaların yapılması daha bütünsel bir sonuç elde etmemizi sağlayacaktır. 

Anahtar Kelimeler: Din öğretimi, Bloom Taksonomisi, Revize Edilmiş Bloom Taksonomisi, kazanımlar, öğretim programı, 4. Sınıf.

Kaynakça

Arı, A. ve Gökler, Z. S. (2012). İlköğretim Fen ve Teknoloji Dersi Kazanımları ve SBS Sorularının Yeni Bloom Taksonomisine Göre Değerlendirilmesi. X. Ulusal Fen Bilimleri ve Matematik Eğitimi Kongresi, Niğde, 2012.

Anderson, L. W., & Krathwohl, D.R. (Eds.). (2001). Taxonomy for learning, teaching and assessing: A revision of Bloom's taxonomy of educational objectives. Needham Heights, MA: Allyn & Bacon.

Anderson, L. W. (2005). Objectives, evaluation, and the improvement of education. Studies in Education Evaluation, 31, 102-113.

Aydın, N. ve Yılmaz, A. (2010). Yapılandırıcı yaklaşımın öğrencilerin üst düzey bilişsel becerilerine etkisi. Hacettepe Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 39, 57-68.

Bloom, B. S. (1956). Taxonomy of educational objectives, the classification of educational goals, handbook I: Cognitive domain. New York: David McKay Company.

Bekdemir, M. ve Selim, Y. (2008). Revize edilmiş Bloom taksonomisi ve cebir öğrenme alanı örneğinde uygulaması. Erzincan Eğitim Fakültesi Dergisi,10(2), 185-196.

Çekin, A. (2016). İlköğretim din kültürü ve ahlak bilgisi öğretim programı ile ortaokul temel dini bilgiler dersi (islam; I-II) öğretim programı kazanımlarındaki duyuşsal hedefler üzerine karşılaştırmalı bir araştırma. Amasya Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi, 6, 55-97.

Bümen, T. N. (2006). Program geliştirmede bir dönüm noktası: Yenilenmiş Bloom taksonomisi. Eğitim ve Bilim, 31(142), 3-14. 

Crowe A., Dirks C., & Wenderoth, M. P. (2008). Biology in Bloom: Implementing Bloom’s taxonomy to enhance student learning in biology. CBE Life Sciences Education, 7, 368-381.

Demirel, Ö. (2012). Kuramdan uygulamaya eğitimde program geliştirme. Ankara: Pegem Yayıncılık.

Demirel, Ö. (2013). Eğitimde program geliştirme: Kuramdan uygulamaya (20. Baskı). Ankara: Pegem Akademi
 
Doğanay, A. ve Sarı, M. (2007). Öğretim amaçlarının belirlenmesi, ifade edilmesi ve uygun içeriğin seçilmesi. A. Doğanay (Ed.), Öğretim ilke ve yöntemleri içinde (s. 37-81). Ankara: PegemA Yayınları.

Eroğlu, D. ve Kuzu, T. S. (2014). Türkçe ders kitaplarındaki dilbilgisi kazanımlarının ve sorularının yenilenmiş Bloom taksonomisine göre değerlendirilmesi. Başkent University Journal of Education, 1(1), 72-80.

Ev, H. (2010). İlköğretim din kültürü ve ahlak bilgisi programı hakkında bir değerlendirme. Dokuz Eylül Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi, 32, 139-167. 

Gezer, M., Şahin, İ. F., Öner Sünkür, M. ve Meral, E. (2014). 8. Sınıf Türkiye Cumhuriyeti İnkılâp Tarihi ve Atatürkçülük dersi öğretim programı kazanımlarının revize edilmiş Bloom taksonomisine göre değerlendirilmesi. Bartın Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 3(1), 433-455.

Güreşçi, E. (2013). Türkiye, Hamburg, Zürich din öğretimi programlarının amaç ve kazanımlar yönünden karşılaştırılması (Yüksek lisans tezi, Ankara Üniversitesi, Ankara)..Erişim.adresi:.https://www.academia.edu/23678353/T%C3%BCrkiye_Hamburg_Z%C3%BCrih_Din_Derslerinin_Ama%C3%A7_ve_Kazan%C4%B1mlar%C4%B1_Y%C3%B6n%C3%BCnden_Kar%C5%9F%C4%B1la%C5%9Ft%C4%B1r%C4%B1lmas%C4%B1 

Hanna, W. (2007). The New Bloom's Taxonomy: Implications for Music Education. Arts Education Policy Review, 108(4), 7-16.

Kablan, Z., Baran, T. ve Hazer, Ö. (2013). İlköğretim matematik 6-8 öğretim programında hedeflenen davranışların bilişsel süreçler açısından incelenmesi. Ahi Evran Üniversitesi Kırşehir Eğitim Fakültesi Dergisi (KEFAD ), 14(1), 347-366.

Krathwohl, D. R. (2002). A revision of Bloom's Taxonomy: An Overview. Theory into Practice, 41(4), 212-218.

Krietzer, A., & Madaus, G. (1994). Empirical investigations of the hierarchical structure of the taxonomy. İn Anderson, L. and Sosniak, L. (Eds.) Bloom's Taxonomy: A Forty Year Retrospective. (p. 64-81). Chicago: The National Society for the Study of Education.

Milli Eğitim Bakanlığı (2010). İlköğretim din kültürü ve ahlak bilgisi dersi (4, 5, 6, 7 ve 8. sınıflar) öğretim programı. Ankara: Talim ve Terbiye Kurulu Başkanlığı. 

Miles, M. B., & Huberman A. M. (1994). Qualitative data analysis: An expanded sourcebook. (2nd Edition). California: Sage Publications.

Ormell, C.P. (1974). Bloom’s taxonomy and the objectives of education. Educational Research, 17, 3-18.

Öner Sünkür, M. ve Gezer, M. (2013). Fen Bilimleri Dersi Kazanımlarının Revize Edilmiş Bloom Taksonomisine Göre Analizi. 4th International Conference on New Horizons in Education (İNTE), 25-27 Haziran 2013, Roma, İtalya.

Özdemir, S. M. (2014). Eğitimde program geliştirme ve program geliştirme süreçlerinin unsurları. G. Ocak (ed.), Öğretim ilke ve yöntemleri içinde (s. 57-117). Ankara: Pegem Akademi.

Özdemir, S. M., Altıok, S. ve Baki, N. (2015). Bloom’un yenilenmiş taksonomisine göre sosyal bilgiler öğretim programı kazanımlarının incelenmesi, Eğitim ve Öğretim Araştırmaları Dergisi, 4(3), 363-375.

Saban, A. (2009). Öğrenme-öğretme süreci: Yeni teori ve yaklaşımlar. Ankara: Nobel Yayın Dağıtım. 

Şeker, H. (2010). Bloom’un taksonomisinden, bilişsel süreç boyutlarının sınıflandırılmasına doğru revize edilen taksonomi üzerine, Çukurova Üniversitesi Eğitim Bilimleri Dergisi, 3(39), 1-9. 
Uslu, S. ve Akgün, A. (2016). İlköğretim II. kademede fen ve teknoloji öğretiminde çalışma yapraklarının akademik başarı üzerine etkisinin incelenmesi. Bayburt Eğitim Fakültesi Dergisi, 7(2), 157-168.

Yıldırım, A. ve Şimşek, H. (2014). Sosyal bilimlerde nitel araştırma yöntemleri (9.baskı). Ankara: Seçkin Yayıncılık.

Yurdabakan, İ. (2012). Bloom’un revize edilen taksonomisinin eğitimde ölçme ve değerlendirmeye etkileri. Gaziantep Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 11(2), 327-348.

Zengin, M. (2013). Öğrencilerin din kültürü ve ahlak bilgisi dersine yönelik tutumlarının çeşitli değişkenler açısından incelenmesi. Değerler Eğitimi Dergisi, 11(25), 271-301.

Zorluoğlu, L. S., Şahintürk, A. ve Bağrıyanık, K. E. (2017). 2013 yılı fen bilimleri öğretim programı kazanımlarının yenilenmiş Bloom taksonomisine göre analizi ve değerlendirilmesi. Bartın Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 6(1), 1-15.

4

Geçici Koruma Altındaki Suriyelilerin Türkçe İhtiyaçlarının Belirlenmesi: Şanlıurfa İli Örneği

Hikmet Dursun & Ahmet Akkaya

Makale Okunma: 326  |  Makale İndirilme: 136

Özet

Suriye’de 2011 yılının mart ayında başlayan kargaşadan ötürü milyonlarca insan evlerini terk etmiştir. Bu kargaşa ortamında yaklaşık üç milyon Suriyeli Türkiye’ye sığınmıştır. Bu araştırma; Şanlıurfa’da yaşayan geçici koruma altındaki Suriyelilerin dil ihtiyaçlarının belirlenmesi amacıyla gerçekleştirilmiştir. Bu amaçla nitel araştırma yöntemine göre düzenlenen bu çalışmanın katılımcılarını Şanlıurfa’da yaşayan ve gönüllü olarak araştırmaya katılan 36 Suriyeli sığınmacı oluşturmaktadır. Elde edilen veriler içerik analiziyle çözümlenmiş ve bu araştırma sonucunda sığınmacıların Türkçe öğrenme dil ihtiyaçlarının eğitim, ekonomi ve sosyal olmak üzere üç alt boyuttan olduğu tespit edilmiştir: Suriyelilerin en çok ihtiyaç duyduğu dil becerisinin ise “konuşma” olduğu tespit edilmiştir. Sığınmacıların sözel iletişim becerilerine önem verdiği görülmüştür. Sığınmacıların Türkiye’de bulunma sürelerinin uzamasıyla orantılı olarak sığınmacıların sosyal ihtiyaçlarında artış gözlenmiş, eğitim durumunun artışına bağlı olarak ekonomik ihtiyaçlarda artış olduğu görülmüştür. Ayrıca araştırmada Suriyelilerin Türkiye Cumhuriyeti vatandaşı olmak istedikleri ve bu isteğin Türkçe öğrenme açısından geçici koruma altındaki Suriyeliler için önemli olduğu belirlenmiştir.

Anahtar Kelimeler: Dil ihtiyaçları, Suriyeliler, Yabancılara Türkçe Öğretimi

Kaynakça

Ayrancı, B. B. (2016). Konuşma, konuşma eğitimi ve Türkçe programlarındaki Yeri. Karaelmas Journal of Educational Sciences, (4), 15-24.

Bölükbaş, F. (2016). Suriyeli mültecilerin dil ihtiyaçlarının analizi: İstanbul örneği. Journal of International Social Research, 9(46).

Dudley-Evans, T. & St. John, M. J. (1998). Developments in ESP: A multidisciplinary approach. Cambridge: Cambridge University Press.

Durmuş, M. (2013). Yabancılara Türkçe öğretimi. Ankara: Grafiker Yayınları.

Durukan, E. & Maden, S. (2013). "Yabancılara Türkçe Öğretimi El Kitabı". Durmuş ve Okur (Ed.). Yabancılara Türkçe Öğretimi Programı Geliştirme. Ankara: Grafiker Yayınları, 511-526.

Göçer, A. & Moğul, S. (2011)  Türkçenin yabancı dil olarak öğretimi ile ilgili çalışmalara genel bir bakış. Turkish Studies - International Periodical For The Languages, Literature and History of Turkish or Turkic, 6(3) Summer, 797-810.

Gözüyeşil, E. (2014). An analysis of engineering students’ english language needs. Procedia-Social and Behavioral Sciences, 116, 4182-4186.

Grosjean, F. (1982). Life with two languages: An introduction to bilingualism. Cambridge, Mass: Harvard University Press.

Iwai, T., Kondo, K., Lim, D. S., Ray, G., Shimizu, H., & Brown, J. D. (1999). Japanese language needs analysis 1998-1999. http://nflrc.hawaii.edu/NetWorks/NW13.pdf

Jılta, G. (2016). Yabancı dil olarak Türkçe öğretiminde öğrenene yönelik dil ihtiyaç analizi: Kosova örneği. İstanbul Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Yabancı Dil Olarak Türkçe Bilim Dalı Yüksek Lisans Tezi.

Long, M. H. (2005). Second language needs analysis. New York: Cambridge University Press.

Mete, F., & Bağcı Ayrancı. B. (2016). Lisans öğrencilerinin dinleme becerisi üzerine görüşleri. Journal of Human Sciences, 13(3), 4959-4972.

Read, J. (2008). Identifying academic language needs through diagnostic assessment. Journal of English for Academic Purposes, 7(3), 180-190.

Richards, J. C. (2001). Curriculum development in language teaching. Ernst Klett Sprachen. USA: Cambridge University Press.

Van Avermaet, P., & Gysen, S. (2008). Language learning, teaching and assessment and the integration of adult immigrants. The importance of needs analysis. https://www.coe.int/t/dg4 /linguistic/Source/Piet_Migr_NeedsFull_EN.doc

Yıldırım, A. ve Şimşek, H. (2013). Sosyal bilimlerde nitel araştırma yöntemleri. Ankara: Seçkin Yay.

5

Okul Öncesi Dönemdeki Çocukların “Oyun” ve “Açık Alan (Bahçe)” Etkinlikleri İle İlgili Görüşlerinin İncelenmesi ve Örnek Bir Bahçe Düzenleme Çalışması

Nalan Arabacı & Şenel Çıtak

Makale Okunma: 142  |  Makale İndirilme: 108

Özet

Türkiye’de, okul öncesi eğitim kurumlarını fiziksel donanımlar açısından inceleyen çeşitli çalışmalarda temizlik, ses yalıtımı, güvenlik, bahçe ve oyun alanları düzeni, eğitsel malzemelerin uygunluğu, malzemelerin nicel yeterliliği ve kullanım şekli gibi konular önemli eksiklikler olarak gösterilmektedir. Gallahue (1982), çocuğun motor ve sosyal yeteneklerinin geliştirilmesinde düzenli ve sistemli, nitelikli bir öğretme-öğrenme ortamına ihtiyaç duyulduğunu vurgulamaktadır. Çocuklar ancak iyi düzenlenmiş bir uyarıcı ortamda ilgilerine ve ihtiyaçlarına göre çeşitli etkinliklere yönelebilir ve yaratıcılıkları desteklenebilir. Sınıf içi ya da sınıf dışındaki öğrenme merkezlerinden beklenen faydanın sağlanabilmesi, öğrenme merkezlerinin istenilen biçimde düzenlenebilmesine bağlıdır.  Bu bilgiler doğrultusunda, eğitim ortamlarının tasarım boyutu göz ardı edilmemeli ve bilinçli olarak tasarlanmalıdır. Özellikle, okul bahçesinin planlanmasında, sadece açık alan ayırmakla konuya çözüm getirilemez. Açık alanlar okulun niteliği, eğitim derecesi, şekli, fonksiyonu, bulunduğu çevrenin sosyal yapısı ve rekreasyon olanakları gibi kriterler göz önünde bulundurularak planlanmalıdır (Akdoğan, 1972 ; Willams, 1983 ; Gallahue, 1989 ; Oğuzkan vd., 2000 ; Algan & Uslu, 2009 ; Özdemir & Yılmaz, 2009 ; Biehl, 2011 ; Pınar, 2012).

Yapılan araştırmalara göre; okul bahçeleri doğru bir şekilde düzenlendiğinde bahçede oyun, spor, eğitim ve sosyal-kültürel etkinliklere yönelik olanaklar oluşmakta ve böylece çocukların birçok alanda gelişimlerine katkı sağlanmaktadır. Türkiye’de, okul öncesi eğitim kurumlarında, gün boyunca yapılan etkinliklerin çoğu sınıf ortamında gerçekleştirilmektedir (Takahashi, 1999 ; Fjørtoft & Sageie, 2000 ; Menino, 2000 ; Fisman, 2001 ; Corson, 2003 ; Özdemir & Yılmaz, 2008 ; Miller vd., 2009 ; Sabırlı, 2012).

Bu çalışmanın amacı; üç, dört ve beş yaş gruplarındaki çocukların “oyun” ve “bahçe” ile ilgili görüşlerinin incelenmesi ve amaca uygun örnek bir okul bahçesinin oluşturulmasıdır. Çalışmanın bir diğer amacı da; eğitimin temelini oluşturan okul bahçelerinin en az okul binaları kadar önemli olduğunu vurgulamak ve çocukların fiziksel, ruhsal ve zihinsel gereksinimlerini karşılayacak mekanların yaratılması gerekliliğine dikkat çekmektir. 2016-2017 Eğitim-Öğretim yılında Ordu İlinde yapılan deneysel desenli bu araştırmada amaçlı örneklem kullanılarak, yapılandırılmamış boş bir arsaya sahip özel bir anaokulunda çalışma gerçekleştirilmiştir.  Anaokuluna devam eden üç yaş grubunda 13, dört yaş grubunda 13 ve beş yaş grubunda 20 çocuk olmak üzere toplam 46 çocuk araştırmanın çalışma grubunu oluşturmuştur. Araştırmada veri toplama yöntemi olarak yarı yapılandırılmış görüşme formu kullanılmış ve çocukların verdikleri cevaplar analiz edilerek değerlendirilmiştir. Üç, dört ve beş yaş gruplarındaki çocukların tamamının bahçede oyun oynamayı sevdikleri sonucuna ulaşılmıştır. Bahçede oyun etkinlikleri ile ilgili çocukların verdikleri cevaplar yaş gruplarına göre değişiklik göstermiştir. Çocuklardan alınan cevapların değerlendirilmesi neticesinde, amaca uygun örnek bir bahçenin oluşturulması uygulamaya konularak, açık alanların yapılandırılmasına yönelik birtakım öneriler getirilmiştir.

Anahtar Kelimeler: Okul öncesi eğitim, okul öncesi eğitimde öğrenme ortamları, okul bahçeleri

Kaynakça

AKDOĞAN, G. (1972). Beş Büyük Şehirde Çocuk Oyun Alanlarının Yeterlikleri ve Planlama Prensipleri Üzerinde Bir Araştırma. A. Ü. Ziraat Fakültesi Yayınları, Ankara. 
AKGÜL, M. K. & YILDIRIM, F. (1995). “Eğitim Araçlarının Kullanımında Ergonomik Ölçülerin Önemi”, 5. Ergonomi Kongresi, Ankara: Milli Prodüktivite Merkezi Yayınları Serisi, 372, 428-437.
ALGAN, H. & USLU, C. (2009). İlköğretim okul bahçelerinin tasarlanmasına paydaş katılımı: Adana örneği, Akdeniz Üniversitesi Ziraat Fakültesi Dergisi, 2009, 22(2), 129–140.
ARABACI, N. & AKSOY, B. A. (2005). Okul Öncesi Eğitime Katılım Programının Annelerin Bilgi Düzeylerine Etkisi. Hacettepe Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 29, 18-26.
ARABACI, N. (2003). Okul Öncesi Eğitim Kurumlarında Sınıf İçi Etkinliklere Katılan ve Katılmayan Annelerin Okul Öncesi Eğitim Hakkındaki Bilgilerinin İncelenmesi. Gazi Üniversitesi Eğitim Bilimleri Enstitüsü. Yüksek Lisans Tezi.
ARAL, N., GÜRSOY, F. ve AKYOL KÖKSAL, A. (2000). Okul Öncesi Eğitimde Oyun. İstanbul: Turan Ofset.
AYDIN, A. (2000). Sınıf Yönetimi. Ankara: Anı Yayıncılık.
BAL, A. (2005). Zonguldak Kenti Yeşil Alan Sistemindeki Çocuk Oyun Alanlarının Durumunun Peyzaj Mimarlığı İlkeleri Açısından İrdelenmesi, Yüksek Lisans Tezi, Zonguldak Karaelmas Üniversitesi Fen Bilimleri Enstitüsü, Bartın.
BARAN, M., YILMAZ, A. & YILDIRIM, M. (2007). Okul Öncesi Eğitimin Önemi ve Okul Öncesi Eğitim Yapılarındaki Kullanıcı Gereksinimleri Diyarbakır Huzurevleri Anaokulu Örneği . Diyarbakır Üniversitesi Ziya Gökalp Eğitim Fakültesi Dergisi, 8, 27-44.
BAŞAL, H. A. (2005).Okul Öncesi Eğitiminde Uygulamalı Çevre Eğitimi. Erken Çocuklukta Gelişim ve Eğitimde Yeni Yaklaşımlar 2, Morpa Kültür Yayınları, İstanbul.
BIEHL, K. (2011). Okul Öncesi Eğitimin Güçlendirilmesi Projesi: Türkiye’de Okul Öncesi Eğitimde Kalite Standartları Durum Analizi Raporu.
BİÇER, M. (1993). “Ankara İl Merkezindeki Ana Sınıfları İle Uygulama Anaokullarının Fiziki Özellikler Açısından Kıyaslanarak Değerlendirilmesi”, Yüksek Lisans Tezi, Gazi Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Ankara.
CORSON, C. (2003). Grounds For Learning: Hope for America’s Derelict Schoolyards. Learning by Design, 12-15.
DEMİRİZ, S., KARADAĞ, A. ve ULUTAŞ, İ. (2003). Okul Öncesi Eğitim Kurumlarında Eğitim Ortamı ve Donatım. Ankara: Anı Yayıncılık.
DEWEY, J. (1996). Demokrasi ve Eğitim (Çeviren: M. Salih Oturan), İstanbul: Başarı Yayıncılık.
DÖNMEZ, N. B. (1992). Üniversite Çocuk Gelişimi ve Eğitimi Bölümü ve Kız Meslek Lisesi Öğrencileri İçin Oyun Kitabı, İzmir: Bayrak Matbaası.
DUMAN, G. (2010). Türkiye ve Amerika’da Anasınıfına Devam Eden Çocukların Oyun Davranışlarının İncelenmesi, Gazi Üniversitesi Eğitim Bilimleri Enstitüsü Çocuk Gelişimi Eğitimi Bölümü Okul Öncesi Eğitimi Anabilim Dalı, Ankara, 2010. 
DURSUN, M. Z. (2003). Temel Becerileri İçeren Özel Beden Eğitimi Program Tasarısının Okulöncesi Altı Yaş Çocukların Motor Beceri Erişileri Üzerine Etkisi. Hacettepe Üniversitesi Sağlık Bilimleri Enstitüsü, Spor Bilimleri Teknolojisi Bilim Uzmanlığı Tezi, Ankara.
ERDEN, Ş. (2012). Erken Çocukluk Dönemine Derinlemesine Bir Bakış, Özgün Yayıncılık, Ankara.
FISMAN, L. (2001). Child’s Play: An Empirical Study of the Relationship between the Physical Form of Schoolyards and Children’s Behaviour. Yale University. Msc Thesis, USA.
FJØRTOFT, I. & SAGEIE, J. (2000). The Natural Environment as a playground for children landscape description and analyses of a natural playscape, Landscape and Urban Planning, 48:83-97. 
GALLAHUE, D. (1989). Understanding Motor Development. Benchmark Press, Indiana.
GÖNEN, M. (1992). Çocuk ve Yaratıcılık, 8. Ya-Pa Okul Öncesi Eğitimi ve Yaygınlaştırılması Semineri, Ya-Pa Yayınları, İstanbul.
GÜLAY, H. (2011). Ağaç Yaş İken Eğilir: Yaşamın İlk Yıllarında Çevre Eğitimi, TÜBAV Bilim Dergisi, 4(3), 30-43.
GÜLER, T. (2009). Ekoloji Temelli Bir Çevre Eğitiminin Öğretmenlerin Çevre Eğitimine Karşı Görüşlerine Etkileri. Eğitim ve Bilim, 34(151), 30-43.
GÜVEN, N. (1994). Okulöncesi Dönemde Beden Eğitimi Çalışmalarının Önemi, V. Okul Öncesi Eğitimi ve Yaygınlaştırılması Semineri, Ya-Pa Yayıncılık., Ankara.
http://www.oncecocuklar.com/cocuklarin-dogaya-ihtiyaclari-var.phtml. Erişim Tarihi: 10.03.2014.
KARASOLAK, K. (2009). Mimari özellikleri farklı ilköğretim okullarındaki öğrenci ve öğretmenlerin okullarının bina ve bahçeleri hakkındaki görüşlerinin incelenmesi. Çukurova Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Eğitim Bilimleri Ana Bilim Dalı, Yüksek Lisans Tezi, 168 s.
KUŞ, C. (2001). Ankara Kenti Yenimahalle İlçesi’nde Okul Bahçeleri Üzerine Bir Araştırma. Yüksek Lisans Tezi, Fen Bilimleri Enstitüsü, Ankara.(Basılmamış) 
MENINO, T. M. (2000). Designing Schoolyards &Building Community. The Boston Schoolyard Initiative. USA
MILLER, D., TICHOTA, K & WHİTE, J. (2009). Young Children Learn Through Authentic Play in a Nature Explore Classroom. Lincoln, Neb. Dimensions Foundation 
MURATLI, S. (1997). Çocuk ve Spor. Bağırgan Yayınevi, Ankara.
OĞUZKAN, Ş., DEMİRAL, Ö. & TÜR, G. (2000). Okul Öncesinde Yaratıcı Çocuk Etkinlikleri, Ya-Pa Yayın Pazarlama, İstanbul.
ONUR, B. (2007). Çocuk Tarih ve Toplum, İmge Kitabevi, Ankara.
ÖZÇELİK, Ö. (1996). Okul Öncesi Çocukların Beslenmesi, Yaşadıkça Eğitim Dergisi.
ÖZDEMİR, A. & YILMAZ, O. (2009). İlköğretim Okulları Bahçelerinin Çocuk Gelişimi ve Sağlıklı Yaşam Üzerine Etkilerinin İncelenmesi. Milli Eğitim Dergisi, Sayı:181, s: 121-130. 
ÖZER, D. & ÖZER, K. (2000). Çocuklarda Motor Gelişim. Kazancı Kitap Ticaret A.Ş., İstanbul.
ÖZER, D. (2012). Motor Gelişim. Erken Çocukluk Dönemine Derinlemesine Bir Bakış. (Ed. Ebru AKTAN ACAR ve Gülçin KARADENİZ), Ankara: Özgün Kök Yayıncılık.
PINAR, M. (2012). Erken Çocukluk Dönemine Derinlemesine Bir Bakış, Özgün Yayıncılık, Ankara.
SABIRLI, I. (2012). Müzik ve Hareket Etkinliklerinde Okul Öncesi Öğretmenlerinin Rolü. Erken Çocukluk Dönemine Derinlemesine Bir Bakış. (Ed. Ebru AKTAN ACAR ve Gülçin KARADENİZ), Ankara: Özgün Kök Yayıncılık.
SEVİMAY, D. (1986). Okulöncesi Çağı Çocukların Motor Performanslarının İncelenmesi, Hacettepe Üniversitesi Sağlık Bilimleri Enstitüsü, Çocuk Gelişimi ve Eğitimi Bilim Uzmanlığı Tezi, Ankara.
SİVRİKAYA TOKGÖZ, N. (2009). Okul Öncesi Dönem Çocukları İçin Hareket Eğitimi Programı, Kriter Yayınevi, İstanbul.
STEINER, R. (2008). The Education of the Child. US: Rudolf Steiner Press.
ŞENER, A. (2001). “Okul Öncesi Çocuk Eğitim Merkezleri İçin Değişebilir/Dönüşebilir/ Esnek Bir Fiziksel Çevre Modeli”, Doktora Tezi, İstanbul Teknik Üniversitesi, Fen Bilimleri Enstitüsü, İstanbul.
TAKAHASHI, N. (1999). Developing School Grounds As Learning Places. University of Virginia.
TEKKAYA, E. (2001). Tasarlanmış Çocuk Hakları: Ankara Çocuk Oyun Alanları, Milli Eğitim Dergisi, 151. http://dhgm.meb.gov.tr/yayimlar/dergiler/Milli_Egitim_Dergisi/151/tekkaya.htm. (01.03.2014 tarihinde alınmıştır.)
TERZİOĞLU, E. (2005). “İlköğretim Okulu Binalarının Fiziksel Özellikler Bakımından Değerlendirilmesi”, Doktora Tezi, Hacettepe Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Ankara.
THEEMES, T. (1999). Let’s Go Outside: Designing The Early Childhood Playground, High/Scope Press, Ypsilanti.
TUĞRUL, B. (1997). Oyun ile Eğitim. l. Ulusal Çocuk Gelişimi ve Eğitimi Kongresi. ISBN No:92-806-33449.
TUĞRUL, B. (2005). Çocuk Gelişiminde Anaokulu Eğitiminin Önemi, Bilim ve Aklın Aydınlığında Eğitim Dergisi, 62.
ULUDAĞ, Z. & ODACI, H. (2002). Eğitim Öğretim Faaliyetlerinde Fiziksel Mekan, Milli Eğitim Dergisi, s. 153-154.
ÜNAL, M. (2009). Çocuk Gelişiminde Oyun Alanlarının Yeri ve Önemi, İnönü Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 10(2), 95-109.
WAKE, M., HESKETH, K. & WATERS, E. (2003).Television, Computer Use and Body Mass İndex in Australian Primary School Children, Journal of  Pediatrics and Child Health, 39, 130–134.
WEİKART, P. S. (2000). Roumd the Circle: Key Experiences in Movement for Young Children, High/Scope Press, Ypsilanti.
WILLIAMS, H. (1983). Perceptual and Motor Development, Pretice-Hall, Inc.: New Jersey.
WILSON, R. A. (1996). Starting Early: Enviromental Education During The Early Childhood Years. Eric Digest (Eric No: ED 402147)
YEŞİL, R. (2004). İnsan Hakları ve Demokrasi Eğitiminde Yöntem”, G.Ü. Kırşehir Eğitim Fakültesi Dergisi, 5(1), 35-41.
YILMAZ, S. & BULUT, Z. (2003). Kentsel Mekânlarda Çocuk Oyun Alanlarının Yeri ve Önemi: Erzurum Örneği, Milli Eğitim Dergisi, 158.

 

6

Sınıf Öğretmenlerinin Öğretme-Öğrenme Anlayışları ve Öğrenen Özerkliğini Destekleyici Davranışları Arasındaki İlişkiler

Necla EKİNCİ

Makale Okunma: 100  |  Makale İndirilme: 95

Özet

Bu çalışmanın temel amacı sınıf öğretmenlerinin öğretme-öğrenme anlayışı tercihleri ve öğrenen özerkliğini destekleyici davranışları arasındaki ilişkilerin belirlenmesidir. Araştırma tarama modelinde betimsel bir çalışmadır. Araştırmanın örneklemini Muğla ili Menteşe ilçesinde görev yapmakta olan 162 sınıf öğretmeni oluşturmaktadır. Araştırmada veri toplama aracı olarak Öğretme-Öğrenme Anlayışları Ölçeği ile Öğrenen Özerkliğini Destekleme Ölçeği kullanılmıştır. Verilerin çözümlenmesinde betimsel istatistikler, t test, ANOVA, Kruskal Wallis H-Test, Mann Whitney U- Test ve Pearson's r kullanılmıştır. Araştırmanın temel sonuçları şöyle sıralanabilir: (1) Öğretmenler yapılandırman anlayışını yüksek düzeyde tercih etmektedirler. (2) Öğretmenler geleneksel anlayışı düşük düzeyde tercih etmektedirler. (3) Öğretmenler öğrenen özerkliğini destekleyici davranışları çoğu zaman sergilemektedirler. (4) Sınıf öğretmenlerinin yapılandırman öğretme-öğrenme anlayışı tercihleri ile öğrenen özerkliğini destekleme davranışları arasında olumlu yönde ve orta düzeyde ilişki vardır. (5) Öğretmenlerin yapılandırman öğrenme anlayışı tercihleri ile geleneksel öğrenme anlayışı tercihleri arasında düşük düzeyde ters yönlü ilişki bulunmaktadır.

Anahtar Kelimeler: Yapılandırmacı öğretme-öğrenme, geleneksel öğretme-öğrenme, öğrenen özerkliği, sınıf öğretmeni

Kaynakça

  • Akça, S. (2007). İlköğretim 5. sınıf 2005 matematik programının öğretmen yönetici ve ilköğretim müfettişleri görüşleri doğrultusunda değerlendirilmesi (Afyonkarahisar ili örneği). Yayınlanmamış yüksek lisans tezi. Afyon Kocatepe Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü.
  • Akçil, M. & Oğuz, A. (2015). Fen bilgisi öğretmenlerinin öz yeterlik inancı ile öğrenen özerkliğini destekleme davranışları arasındaki ilişkinin incelenmesi. Turkish Studies, 10(11), 1-16.
  • Alkın-Şahin, S., Tunca, N. & Oğuz, A. (2015). Sınıf öğretmenlerinin öğrenen özerkliğini ve eleştirel düşünmeyi destekleme davranışları. Route Educational and Social Science Journal, 2(1), 161-178.
  • Anagün, S. Ş., Yalçınoğlu, P. & Ersoy, A. (2012). Sınıf öğretmenlerinin fen ve teknoloji dersi öğretme-öğrenme sürecine ilişkin inançlarının yapılandırmacılık açısından incelenmesi. Kuramsal Eğitimbilim Dergisi, 5(1), 1-16.
  • Anıl, D. & Acar, M. (2008). Sınıf öğretmenlerinin ölçme değerlendirme sürecinde karşılaştıkları sorunlara ilişkin görüşleri. Yüzüncü Yıl Üniversitesi, Eğitim Fakültesi Dergisi, 5(2), 44-61.
  • Assor, A., Kaplan, H. & Roth, G. (2002). Choice is good, but relevance is excellent: Autonomy-enhandng and suppressing teacher behaviours predicting students' engagement in schoolwork. British Journal of Educational Psychology, 72(2), 261-278.
  • Atasoy, Ş. & Akdeniz, A. R. (2006). Yapılandırmacı öğrenme kuramına uygun geliştirilen çalışma yapraklarının uygulama sürecinin değerlendirilmesi. Milli Eğitim Dergisi, 170(35), 157-173.
  • Aydın, Ö., Tunca, N., & Şahin, S. A. (2015). Fen bilgisi öğretmen adaylarının öğretme ve öğrenme anlayışlarının çeşitli değişkenler açısından incelenmesi. Kastamonu Eğitim Dergisi, 23(3), 1331-1346.
  • Aydogdu, B. & Selanik-Ay, T. (2016). Determination of teacher characteristics which support constructivist learning environments. Eurasian Journal of Educational Research (EJER), 63, 293-310.
  • Aykan, A. (2014). Ortaokul öğretmenlerinin yapılandırması yaklaşım ile ilgili yeterlik düzeylerinin incelenmesi. Yayınlanmamış Yüksek lisans Tezi. Yüzüncü Yıl Üniversitesi.
  • Aypay, A. (2011). Öğretme ve öğrenme anlayışları ölçeği'nin Türkiye uyarlaması ve epistemolojik inançlar ile öğretme ve öğrenme anlayışları arasındaki ilişkiler. Kuram ve Uygulamada Eğitim Bilimleri, 11(1), 7-29.
  • Baş, G. (2015). Öğretmenlerin eğitim felsefesi inançları ile öğretme-öğrenme anlayışları arasındaki ilişki. Eğitim ve Bilim,40(182), 111-126.
  • Baş,G. & Beyhan, Ö. (2013). Öğretmen adaylarının öğretme-öğrenme anlayışları ile öğrenci kontrol ideolojileri arasındaki ilişki. Hacettepe Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 1,14-26.
  • Benson, P. (2001). Teaching and researching autonomy in language learning. Harlow: Longman/Pearson Education.
  • Brooks, J. G. & Brooks, M. G. (1999). In search of understanding: The case for constructivist classrooms. Alexandria, VA: Association     for     Supervision and            Curriculum          Development.
  • http://ocw.metu.edu.tr/pluginfile.php/9173/mod resource/content/1/In%20Search%20of%20Understanding.pdf.
  • Bukova-Güzel, E. & Aklan, H. (2005). Yeniden yapılandırılan ilköğretim programı pilot uygulamasının değerlendirilmesi. Kuram ve Uygulamada Eğitim Bilimleri, 5, 385-420.
  • Büyüköztürk, Ş.(2003). Sosyal bilimler için veri analizi (Geliştirilmiş 3. Baskı). Ankara: Pagem A Yayıncılık.
  • Chan, K. W. & Elliott, R. G. (2004). Relational analysis of personal epistemology and conceptions about teaching and learning. Teaching and Teacher Education, 20, 817-831.
  • Chan, V. (2001). Readiness for learner autonomy: what do our learners tell us? Teaching in Higher Education, (6), 4.
  • Cheng, M. M., Chan, K. W., Tang, S. Y. & Cheng, A. Y. (2009). Pre-service teacher education students' epistemological beliefs and their conceptions of teaching. Teaching and Teacher Education, 25(2), 319-327.
  • Coşkun, K. (2012). Din kültürü ve ahlak bilgisi öğretmenlerinin yapılandırmacı yöntem yeterliklerinin çeşitli değişkenler açısından incelenmesi. Eğitim ve Öğretim Araştırmaları Dergisi, 1(4), 266-276.
  • Çiftçi, S., Sünbül, A. M. & Köksal, O. (2013). Sınıf öğretmenlerinin yapılandırmacı yaklaşıma göre düzenlenmiş mevcut programa ilişkin yaklaşımlarının ve uygulamalarının değerlendirilmesi. Mersin Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 9(1), 281-295.
  • Deci, E. L., Nezlek, J. & Sheinman, L. (1981). Characteristics of the rewarder and intrinsic motivation of the rewardee. Journal of Personality and Social Psychology, 40, 1-10.
  • Demirel, Ö. (2005). Kuramdan uygulamaya eğitimde program geliştirme. Ankara: Pegema Yayıncılık.
  • Dickinson, L. & Wenden, A. (1995). Autonomy, self-direction and self-access in language teaching and learning, Special Issue of System, 23( 2), 151-164.
  • Duffy, T. & Cunningham, D. (1996). Constructivism: Implications for the design and delivery of instruction. Handbook of research for educational Communications and technology,                                                                                                                 170-198.
  • http://www.aect.org/edtech/ed1/pdf/07.pdf.
  • Emir, S. & Kanlı, E. (2009). İlköğretim öğretmenlerinin öğrencilerini motive etme biçimlerinin incelenmesi. Hasan Âli Yücel Eğitim Fakültesi Dergisi, 12(2009-2), 63-79.
  • Engin, G. & Daşdemir, İ. (2015). Sınıf öğretmenlerinin öğretme ve öğrenme anlayışlarının çeşitli değişkenler açısından incelenmesi. International Journal ofSocial Science, 33, 425-432.
  • Ergür, D. O. (2010). Öğrenen özerkliğinin kazandırılmasında öğretmenin rolü. In International Conference on New Trends in Education and Their Implications. 11-13 November, Antalya-Turkey.
  • Fenner, A. B. (2003). Learner autonomy. Thematic Collections: Presentation and Evaluation of Work Carried Out by ECMLfrom 1995-1999,383, 25.
  • Gray, A. (1997). Contructivist teaching and learning. SSTA Research Centre Report, 97-07.
  • Güvenç, E. & Güvenç, H. (2014). İlköğretim matematik ile fen ve teknoloji öğretmenlerinin sınıf yönetim biçemleri ve özerklik desteği algıları. NWSA-Education Sciences, 9(3), 311-322.
  • Güvenç, H. (2011). Sınıf öğretmenlerinin özerklik destekleri ve mesleki özyeterlik algıları. Kuram ve Uygulamada Eğitim Yönetimi, 17(1), 99-116.
  • Hardre, P. L., & Reeve, J. (2003). A motivational model of rural students' intentions to persist in, versus drop out of high school. Journal of Educational Psychology, 95, 347-356.
  • Holec, H. (1981). Autonomy in foreign language learning. Oxford: Pergamon.
  • Honebein, P. C. (1996). Seven goals for the design of constructivist learning environments. Constructivist learning environments: Case studies in instructional design, 11-24.
  • Isikoglu, N., Basturk, R. & Karaca, F. (2009). Assessing in-service teachers' instructional beliefs about student- centered education: A Turkish perspective.Teaching and Teacher Education, 25(2), 350-356.
  • İnal, K. (1992). Bazı paradigmalarda eğitim ve özgürlük ilişkisi. Ankara Üniversitesi Eğitim Bilimleri Fakültesi Dergisi, 25(2), 795-820.
  • İnal, K. (1992). Bazı paradigmalarda eğitim ve özgürlük ilişkisi. Ankara Üniversitesi Eğitim Bilimleri Fakültesi Dergisi, 25(2), 795-820.
  • Karacığa, S. (2008). Öğretmenlere göre yapılandırmacı ilköğretim programının uygulanmasında karşılaşılan güçlükler. Yayınlanmamış yüksek lisans tezi. İstanbul Yeditepe Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü.
  • Karaşahin, A. & Kahyaoğlu, H. (2011). İlköğretim birinci kademe fen ve teknoloji dersine giren 4. ve 5. sınıf öğretmenlerinin yapılandırmacı öğrenme modeli konusunda yeterliklerinin incelenmesi. X. Ulusal Fen Bilimleri ve Matematik Eğitim Kongresi, 27-30 Haziran, Niğde.
  • Kember, D. (1997). A reconceptualisation of the research into University academics' conceptions of teaching. Learning and instruction, 7(3), 255-275.
  • Kurtdede-Fidan, N. (2010). Sınıf öğretmenlerinin yapılandırmacı yaklaşımın gerektirdiği niteliklere sahip olma düzeylerinin değerlendirilmesi (Afyonkarahisar ili örneği). Yayınlanmamış doktora tezi. Gazi Üniversitesi, Eğitim Bilimler Enstitüsü.
  • Little, D. (1991). Learner Autonomy 1: Definitions, Issues and Problems. Dublin: Authentik.
  • Little, D. (1995). Learning as dialogue: The dependence of learner autonomy on teacher autonomy. System, 23(2), 175-181.
  • Oğuz, A. (2011). Öğretmen adaylarının demokratik değerleri ile öğretme ve öğrenme anlayışları. Değerler Eğitimi Dergisi, 9(22), 139-160.
  • Oğuz, A. (2013 a). Öğretmenlerin öğrenen özerkliğinin desteklenmesine ilişkin görüşleri. Uluslararası İnsan Bilimleri Dergisi, 10(1), 1273-1297.
  • Oğuz, A. (2013). Öğrenen özerkliğini destekleme ölçeğinin geliştirilmesi. Kuram ve Uygulamada Eğitim Bilimleri, 13(4), 2177-2194.
  • Oğuz, A., Altınkurt, Y., Yılmaz, K. & Hatipoğlu, S. (2014). Öğretmenlerin eğitim inançları ile öğrenen özerkliğini destekleme davranışları arasındaki ilişki. Turkish Journal ofEducational Studiess, 1(1), 22-51.
  • Özenç, M. & Doğan, C. (2007). Sınıf öğretmenlerinin yapılandırmaca yaklaşım yeterlik düzeylerinin belirlenmesi. Abant İzzet Baysal Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 12(1), 67-83.
  • Özkal, N. & Demirkol, A.Y. (2014). Öğrenen özerkliğinin desteklenmesinin gerekliliğine ve sergilenmesine ilişkin öğretmen görüşleri. E-Journal of New World Sciences Academy, 9(3), 293-310.
  • Pecore, J. L. (2013). Beyond beliefs: Teachers adapting problem-based learning to preexisting systems of practice. Interdisciplinary Journal of Problem-Based Learning, 7(2), 6-26.
  • Sert, N. (2007). Öğrenen özerkliğine ilişkin bir ön çalışma. İlköğretim Online, 6(1), 180-196.
  • Shermila, A.J. (2013). Constructivist Teaching and Learning. http://www.academia.edu/7728771/ Constructivist_Teaching_and_Learning.
  • Sünbül, A.M., Kesici, Ş., Üre, Ö. & Bozgeyikli, H. (2003). Öğrencileri motive etme ölçeğinin geçerliği ve güvenirliği. VII. Ulusal Psikolojik Danışma ve Rehberlik Kongresi. Malatya, İnönü Üniversitesi.
  • Uçgun, D. (2013). Türkçe Öğretmenlerinin öğrencileri motive etme düzeyleri ile ilköğretim 6. sınıf öğrencilerinin Türkçe dersine yönelik tutumları arasındaki ilişki. Mersin Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 9(2), 449-460.
  • Wang, H. (2014). Learner autonomy based on constructivism learning theory. World Academy of Science, Engineering and Technology, International Journal of Social, Behavioral, Educational, Economic, Business and Industrial Engineering,8(5), 1552-1554.
  • Yanpar-Yelken., Üredi, L., Tannseven, I. & Kılıç, F. (2010). İlköğretim müfettişlerinin yapılandırmaca program ile öğretmenlerin yapılandırmaca öğrenme ortamı oluşturma düzeylerine ilişkin görüşleri. Ç.Ü. Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 19(2), 31-46.
  • Yılmaz, K., Oğuz, A. & Altınkurt, Y. (2016). Öğretmenlerin liderlik davranışları ile öğrenen özerkliğini destekleme davranışları arasındaki ilişki. Hacettepe Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi. DOI:10.16986/HUJE.2016016394.

 

7

Etkinlik Temelli Bir Hizmetiçi Eğitim Uygulaması: GEMS Yaklaşımına Dayalı Öğretim Tasarımı Becerilerinin Geliştirilmesi

Ahmet Tekbıyık, Ayşegül Şeyihoğlu & Kader Birinci Konur

Makale Okunma: 74  |  Makale İndirilme: 74

Özet

Bu çalışmada etkinlik temelli bir hizmetiçi eğitim (HİE) uygulamasının, sınıf öğretmenlerinin ve fen bilimleri öğretmenlerinin GEMS yaklaşımına dayalı öğrenme ortamı tasarlayabilme becerilerine etkisi incelenmiştir. Çalışmada GEMS yaklaşımının uygulandığı öğretim süreçlerinde, öğretmenlerin öğrenci rolüyle yer alarak, bu yaklaşım hakkında aktif deneyimler yaşamaları için uygun öğrenme ortamları oluşturulmuştur. Çalışma, Rize ili genelindeki devlet okullarında görev yapan 24 sınıf öğretmeni ve 24 fen bilimleri öğretmeninin katılımıyla gerçekleştirilmiş ve her iki gruba aynı etkinlik modülleri uygulanmıştır. Çalışmada veriler etkinlik dönemi sırasında ve sonrasında toplanmıştır. Çalışma kapsamında 5 günlük uygulama döneminin ilk 4 günü süresince gruplarda paralel oturumlar gerçekleştirilmiştir. Son etkinlik gününde ise katılımcıların gruplar halinde çalışarak kendi GEMS modüllerini geliştirmeleri beklenmiştir. Veri toplama aracı olarak katılımcı günceleri, GEMS Öğretmen Görüşleri Ölçeği, GEMS Etkinlik Tasarım Formu kullanılmıştır. Fen bilimleri öğretmenlerinin, GEMS yaklaşımın öğrencilerin derse yönelik ilgi ve tutumlarını olumlu yönde geliştireceğine yönelik inançlarının sınıf öğretmenlerine göre daha yüksek olduğu ortaya konulmuştur. Tasarlanan etkinlikler disiplinler arası olarak nitelikli ve nicelik açısından zengin ve sosyal becerilere hitap eder düzeyde bulunmuştur. Araştırma sonucunda etkinlik temelli hizmetiçi eğitimde katılımcıların eğitmenlere dair olumlu görüşlere sahip olduğu görülmüştür. Bu sonuçtan GEMS tabanlı öğretim ortamının HİE’lerde kullanılmasının katılımcı öğretmenlerin gereksinimlerine cevap verdiği düşünülebilir.

Anahtar Kelimeler: GEMS (Fen ve Matematikte Büyük Buluşlar), Hizmet içi Eğitim, Fen Bilimleri Öğretmenleri, Sınıf Öğretmenleri

Kaynakça

Alan, B. (2003). Mesleğe yeni başlayan öğretmenlerin Anadolu Üniversitesindeki bir hiz­met içi eğitim kursuna yönelik algılamaları. Yayınlanmamış Yüksek Lisans Tezi. Bilkent Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Ankara.

Aslantaş, S., & Karabiber, B. (2011). The story of water. 33rd InSEA World Congress Budapest, Hungary, June 24th -June 30th.

Ataklı, A. (1987). İlkokullardaki hizmetiçi eğitim seminerlerinin değerlendirilmesi. Yayınlanmamış Yüksek Lisans Tezi, Hacettepe Üniversitesi Fen Bilimleri Enstitüsü, Ankara.

Aydın, G., & Balım, A. G. (2005). Yapılandırmacı yaklaşıma göre modellendirilmiş disiplinlerarası uygulama: Enerji konularının öğretimi. Ankara Üniversitesi Eğitim Bilimleri Fakültesi Dergisi, 38(2), 145-166.

Aydınalp, B.(2008). Ortaöğretim öğretmenlerinin hizmetiçi eğitim hakkındaki görüşleri. Yayınlanmamış Yüksek Lisans Tezi. Yeditepe Üniversitesi, İstanbul.

Ayvacı, H. Ş., Bakırcı, H. & Yıldız, M. (2014). Fen bilimleri öğretmenlerinin hizmet içi eğitim uygulamalarına ilişkin görüşleri ve beklentileri. Amasya Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 3(2), 357-383.

Babacan, Ş., & Özey, R. (2017).  Coğrafya öğretmenlerinin coğrafya öğretim programındaki öğrenme alanlarına göre hizmet içi eğitim ihtiyaçları. Marmara Coğrafya Dergisi, 36, 1-15.

Barber, J., Bergman, L., Hosoume, K., Sneider, C.I., Stage, E. & Willard, C. (1998). Great explorations in math and science: GEMS teacher’s handbook. California University.

Barber, J., Goodman, J., Gould, A., Hosoume, K. , Sneider, C. Tucker, L. & Willard, C. . California Univ. B. E. (1997). The GEMS Kit Builder’s Handbook.

Barrett, K., Blinderman, E., Boffen, B., Echols, J., House, P. A., Hosoume, K., & Kopp J. California Univ., B. e. (1999). Science and Math Explorations for Young Children: A GEMS/PEACHES Handbook for Early Childhood Educators, Childcare Providers and Parents.

Bazeley, P. & Jackson, K. (Eds.). (2013). Qualitative data analysis with NVivo. Sage Publications Limited.

Bevis, T.H., Granger, E.M., Saka, Y., & Southerland, S.A. (2009). Comparing the efficacy of reform-based and traditional/verification curricula to support student learning about space science. J. Barnes, D. A. Smith, M. G. Gibbs, ve J. G. Manning (Ed.), The Annual Meeting Of The National Association For Research In Science Teaching içinde (s.1-18). California: Science Education and Outreach: Forging a Path to the Future.

Boydak-Özan. M, & Dikici, A. (2001). Hizmetiçi eğitim programlarının etkililiğinin değerlendirilmesi. Fırat Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 11(2), 225-240.

Budak, Y., & Demirel, Ö. (2003). Öğretmenlerin hizmetiçi eğitim ihtiyacı. Kuram ve Uygulamada Eğitim Yönetimi, 33, 62-81.

Bümen, N. T. (2005). Öğretmenlerin yeni ilköğretim 1-5. Sınıf programlarıyla ilgili görüşleri ve programı uygulamaya hazırlayıcı bir hizmet içi eğitim çalışması örneği. Ege Eğitim Dergisi, 6(2), 21-57.

Cassell, C., Buehring, A., Symon, G., Johnson, P. & Bishop, V. (2005). Qualitative management research: A thematic analysis of interviews with stakeholders in the field. ESRC Benchmarking Good Practice In Qualitative Management Research. Mark, D. M. & Egenhofer, M. J.

Ceylan, E. (2016). GEMS programının fen bilgisi öğretmen adaylarının "Dünya, ay ve yıldızlar" konularındaki başarılarına, öz yeterliliklerine, tutumlarına ve bilimsel muhakemelerine etkisinin incelenmesi. Yayımlanmamış yüksek lisans tezi, Sosyal Bilimler Enstitüsü Mustafa Kemal Üniversitesi, Hatay.

Ceylan, E., Tüysüz, C. & Tatar, E. (2016). Fen bilimleri eğitiminde GEMS etkinlikleri kullanılmasına yönelik öğretmen adaylarının görüşleri. Bartın Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 5(1), 169-177.

Czerniak, C. M., Weber, W.B., Sandmann, A., & Ahern, J. (1999). A literature review of science and mathematics integration. School Science and Mathematics, 99(8), 421-430.

Çam, Ş.S. (2013). GEMS programı matematik ve fende büyük buluşlar. Eğitim ve Öğretim Araştırmaları Dergisi, 2(2), 148-154.

Çelik, M. (2015). Kayaçlar konusunda GEMS yaklaşımına dayalı etkinliklerle öğrenme ortamı tasarlanması. Yüksek Lisans Tezi, Recep Tayyip Erdoğan Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Rize.

Çelik, M., & Tekbıyık, A. (2016). The influence of activities based on GEMS with the theme of earth crust on the fourth grade students' conceptual understanding and scientific process skills. Pegem Eğitim ve Öğretim Dergisi, 6(3), 303.

Demirel, Ö., Tuncel, İ., Demirhan, C., & Demir, K. (2008). Çoklu zekâ kuramı ile disiplinlerarası yaklaşımı temel alan uygulamalara ilişkin öğretmen-öğrenci görüşleri. Eğitim ve Bilim, 33(147), 14-25.

Demirtaş, Z.T. (2008). İlköğretim okulları öğretmenlerinin hizmetiçi eğitim ihtiyaçları ile kurum içi iletişim algıları arasındaki ilişkinin değerlendirilmesi. Yayınlanmamış Yüksek Lisans Tezi. Yeditepe Üniversitesi, İstanbul.

Doğan, N., Çakıroğlu, J. Çavuş, S., Bilican, K., & Arslan, O. (2011). Öğretmenlerin bilimin doğası hakkındaki görüşlerinin geliştirilmesi: hizmetiçi eğitim programının etkisi. Hacettepe Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 40, 127-139.

Doğan, O. (2009). Hizmetiçi eğitime katılımın eğitim öğretim sürecine etkisi ile ilgili yö­netici ve öğretmen görüşleri. Yayınlanmamış Yüksek Lisans Tezi. Maltepe Üniversitesi, İstanbul.

Günel, M. & Tanrıverdi, K.  (2014). Dünya’da ve Türkiye’de hizmetiçi eğitimler: kurumsal ve akademik hafıza(kayıpları)mız. Eğitim ve Bilim, 39(175), 73-94.

Hurley, M.M. (2001). Reviewing integrated science and mathematics: The search for evidence and definitions from new perspectives. School Science and Mathematics, 101(5), 259-268.

Karakuş, M., Türkkan, B.T., & Karakuş, F. (2017). Fen bilgisi ve ilköğretim matematik öğretmenlerinin disiplinlerarası yaklaşıma yönelik görüşlerinin belirlenmesi. İlköğretim Online, 16(2).

Karasolak, K, Tanrıseven, I, & Yavuz Konokman G. (2013). Öğretmenlerin hizmetiçi eğitim etkinliklerine ilişkin tutumlarının belirlenmesi. Kastamonu Eğitim Dergisi, 21(3), 997-1010.

Kartal, A. (2017). Gems tabanlı etkinliklerin ilkokul sosyal bilgiler dersinde etkililiği, Yayınlanmamış Doktora Tezi, Ondokuz Mayıs Üniversitesi, Eğitim Bilimleri enstitüsü, Samsun.

Köseoğlu, F. & Tümay, H. (2013). Bilim eğitiminde yapılandırıcı paradigma teoriden öğretim uygulamalarına. (1. Baskı). Ankara: Pegem Akademi Yayıncılık.

MEB EARGED, (2006). Millî eğitim bakanlığı hizmetiçi eğitim faaliyetlerinin değerlendirilmesi, T.C Milli Eğitim Bakanlığı, Eğitimi Araştırma ve Geliştirme Dairesi Başkanlığı, Millî Eğitim Bakanlığı, Kaynak Kitaplar Dizisi.

MEB, Talim ve Terbiye Kurulu Başkanlığı (2013a). İlköğretim Kurumları Fen Bilimleri (3-8. Sınıflar) Öğretim Programı, Ankara.

MEB, Talim ve Terbiye Kurulu Başkanlığı (2013b). Ortaokul 5-8. Sınıflar Matematik Dersi Öğretim Programı, Ankara.

MEB, Talim ve Terbiye Kurulu Başkanlığı (2017). Ortaokul 5-8. Sınıflar Fen Bilimleri Dersi Öğretim Programı, Ankara.

Milli Eğitim Bakanlığı. (1994). Millî Eğitim Bakanlığı Hizmetiçi Eğitim Yönetmeliği. Tebliğler Dergisi, Resmi Gazete. 24.10.1994/2419.

National Research Council. (NRC). (1996). National Science Education Standards. Washington, DC: National Academy Press.

Olsen, J. K. & Slater, F.T. (2009). Impact of modifying activity-based instructional materials for special needs students in middle school astronomy. The Astronomy Education Review, 2(7), 40-56.

Parmaksız, R.Ş, & Kısakürek, M.A. (2013). Türkiye ve bazı AB ülkelerinde öğretmenlere yönelik hizmetiçi eğitim programlarının temel öğeler ve kalite kontrolü/güvencesi açısından karşılaştırılması. Karaelmas Eğitim Bilimleri Dergisi, 1(1), 112-129.

Pompea, S.M., & Gek T.K. (2002). Optics in the great exploration in math and science (GEMS) program: A summary of effective pedogogical approaches, VII International Conference on Education and Training in Optics and.Photonics, Proceedings of SPIE, 4588, 103-109.

Sağlam, K. (2012). Fen ve matematikte büyük buluşlar programı (GEMS: Great Explorations in Math and Science)’nın etkililiğinin incelenmesi: Bir özel okul örneği.  Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi Marmara Üniversitesi Eğitim Bilimleri Enstitüsü,  İstanbul.

Sarıtaş, R. (2010). Milli Eğitim Bakanlığı okul öncesi eğitim programına uyarlanmış GEMS fen ve matematik programının anaokuluna devam eden altı yaş grubu çocukların kavram edinimleri ve okula hazırbulunuşluk düzeyleri üzerindeki etkisinin incelenmesi. Yüksek Lisans Tezi, Gazi Üniversitesi Eğitim Bilimleri Enstitüsü, Ankara.

Selimoğlu, E. & Yılmaz, H. B. (2010). Hizmet içi eğitimin kurum ve çalışanlar üzerine etkileri. Paradoks, Ekonomi, Sosyoloji ve Politika Dergisi, 6(1), 63-75.

Şeyihoğlu, A. (2016). Coğrafya öğretimine disiplinlerarası perspektiften bir öneri: GEMS. 25. Ulusal Eğitim Bilimleri Kongresi, Antalya.

Şeyihoğlu, A. (2017). GEMS’in Coğrafya öğretimine yansımaları. International Conference on Education in Mathematics, Science & Technology (ICEMST), 18-21 Mayıs, Aydın.

Tekbıyık, A. (2014). Science teachers’ expectatitons from parents: To what degree do parents think they satisfy such expectations? The New Educational Review, 37, 202-214.

Tekbıyık, A. (2015). GEMS tabanlı etkinliklerle öğrenme-öğretme yaklaşımı. G. Ekici (Ed.), Etkinlik örnekleriyle güncel öğrenme öğretme yaklaşımları III içinde (s. 177-205). Ankara: Pegem Akademi Yayıncılık.

Yağız, L. (2011). Hizmetiçi eğitim uygulamalarının öğrenen okula etkisi ile ilgili öğretmen görüşleri. Yayınlanmamış Yüksek Lisans Tezi, Yeditepe Üniversitesi, İstanbul.

Yalçın, F. & Tekbıyık, A. (2013).GEMS tabanlı etkinliklerle desteklenen proje yaklaşımının okul öncesi eğitimde kavramsal gelişime etkisi. Turkish Studies-International Periodical For The Languages, Literature and History of Turkish or Turkic, 8(9), 2375-2399.

Yalçın, P. ve Yıldırım, H. (1998). Disiplinlerarası öğretim üzerine bir uygulama. Ç.Ü. Eğitim Fakültesi Dergisi. 17, 146-150.

Yarımca, Ö. (2011). Disiplinlerarası yaklaşıma dayalı bir durum çalışması. Akademik Bakış Dergisi, 25, 3-7.

Yıldırım, A. (1996). Disiplinlerarası öğretim kavramı ve programlar açısından doğurduğu sonuçlar. Hacettepe Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 12, 89-94.

8

Sosyal Bilgiler Öğretmen Adaylarının Topluma Hizmet Uygulamalarıyla “Yardımseverlik Değeri” Kazanmaları Hakkındaki Görüşleri*

Cihan Kara, Ahmet Altıntaş & İbrahim Ferat Kaya

Makale Okunma: 68  |  Makale İndirilme: 74

Özet

Bu araştırmada sosyal bilgiler öğretmen adaylarının topluma hizmet uygulamaları ile “yardımseverlik değeri” kazanmaları hakkındaki görüşlerinin saptanması amaçlanmıştır. Bu çalışmada 2016-2017 güz dönemi Topluma Hizmet Uygulaması dersinde bir görme engellinin kullandığı sesli versiyonu mevcut olmayan ders kitabını sesli hale getiren 13 Sosyal bilgiler öğretmen adayının yardımseverlik değerine ilişkin görüşlerinde meydana gelen değişmeler tespit edilmeye çalışılmıştır. Çalışmada nitel araştırma modeli kullanılmış, çalışma nitel araştırmanın [S1] olgu bilim türüne göre desenlenmiştir. Amaçlı örnekleme yöntemlerinden Tipik Durum Örneklemesi kullanılmıştır. Neticede değerlerin duyuşsal alana hitap ederek içselleştirilmesine ve somut uygulamalarla davranış haline getirilmesinde Topluma Hizmet Uygulamalarının büyük öneme sahip olduğu sonucuna varılmıştır.

Anahtar Kelimeler: Anahtar sözcükler: Sosyal Bilgiler, Topluma Hizmet Uygulamaları, Yardımseverlik değeri.

Kaynakça

Akbaş, O. (2004). Türk Milli Eğitim Sisteminin Duyuşsal Amaçlarının İlköğretim II. Kademedeki Gerçekleşme Derecesinin Değerlendirilmesi. Yayınlanmamış Doktora Tezi, Gazi  Üniversitesi, Ankara.

Aktepe, V. (2010). İlköğretim 4. Sınıf Sosyal Bilgiler Dersinde “Yardımseverlik” Değerinin Etkinlik Temelli Öğretimi ve Öğrencilerin Tutumlarına Etkisi. Yayınlanmamış Doktora tezi, Gazi Üniversitesi/ Eğitim Bilimleri Enstitüsü, Ankara.

Avcı, N. (2007). Üniversite Gençliğinin Bireysel ve Toplumsal Değerlere İlgi Ve Bakışı: Süleyman Demirel Üniversitesi Örneği. Değerler Ve Eğitimi Uluslararası Sempozyumu, DEM Yayınları, S. 819-851.

Aydın, Y. (2017). Görsel Sanatlar Öğretmen Adaylarının Topluma Hizmet Uygulamaları Dersine Yönelik Görüşlerinin İncelenmesi. Yayınlanmamış yüksek lisans tezi, Atatürk Üniversitesi/ Eğitim Bilimleri Enstitüsü, Erzurum.

Aykaç, N. (2014). Öğretim İlke ve Yöntemleri. (2. Baskı). Ankara: Pegem Akademi.

Bakioğlu, A. (2009). Öğretmenlerin Demokrasi Vatandaşlık ve Vatanseverlik Algılarının Nitel Olarak İncelenmesi. M.Ü. Atatürk Eğitim Fakültesi Eğitim Bilimleri Dergisi, Sayı: 29, Sayfa: 19-39

Bal, H. (2013). Nitel Araştırma Yöntemi, Isparta: Fakülte Kitabevi

Balcı, A. (2006). Sosyal Bilimlerde Araştırma Yöntem, Teknik ve İlkeler. (6.Baskı). Pegem: Ankara

Büyüköztürk, Ş., Kılıç Çakmak, E., Akgün, Ö. E., Karadeniz, Ş. ve Demirel, F. (2012). Bilimsel araştırma yöntemleri. (Geliştirilmiş 13. Baskı), Ankara: Pegem Akademi.

Canan, S. (2017). Kimsenin Bilemeyeceği Şeyler. (7. Baskı). İstanbul: Tutikitap.

Cüceloğlu, D. (2016). Savaşçı. (48. Baskı). İstanbul: Remzi Kitapevi.

Coşkun, Z. S. (2012). Topluma Hizmet Uygulamalarının Öğretmen Adaylarının Değer Kazanımlarına Etkisi. Yayınlanmamış yüksek lisans tezi, Atatürk Üniversitesi, Eğitim Bilimleri Enstitüsü, Erzurum.

Creswell, J. W. (2007). Qualitative inquiry & research desing: Choosing among five approaches. (2nd edition). Thousand Oaks: Sage.

Demircioğlu, İ. H., & Tokdemir, M. A. (2008). Değerlerin oluşturulma sürecinde tarih eğitimi: Amaç, işlev ve içerik. Değerler eğitimi dergisi, 6(15), 69-88.

Demirel, Ö. (2015). Öğretme Sanatı: Öğretim İlke ve Yöntemleri. Ankara: Pegem Akademi.

Deveci, H., Ay, T. S. (2009). İlköğretim öğrencilerinin günlüklerine göre günlük yaşamda değerler. Uluslararası Sosyal Araştırmalar Dergisi The Journal of International Social Research Volume 2/6 Winter.

Dinçer, Ç., Ergül, A., Şen, M. Ve Çabuk, B. (2011). Bir Topluma Hizmet Uygulaması Örneği: Haydi Kavram Oyuncaklarıyla Oynayalım. Kastamonu Eğitim Dergisi, 19(1), 19-38.

Doğan, İ. (2004). Modern Toplumda Vatandaşlık Demokrasi ve İnsan Hakları İnsan Haklarının Kültürel Temelleri. Ankara: Pegem Akademi.

Ekşi, H. (2003). Temel insani değerlerin kazandırılmasında bir yaklaşım: Karakter eğitimi programları, Değerler Eğitimi Dergisi, (1)1, 79-96.

Elma, C., Kesten A., Kıroğlu, K., Uzun, E. M., Dicle, A.N. ve Palavan, Ö. (2010). Öğretmen adaylarının topluma hizmet uygulamaları dersine ilişkin algıları. Kuram ve Uygulamada Eğitim Yönetimi Dergisi [Educational Administration: Theory and Practice], 16(2), 231-252.

Ersoy, A. F. (2016). Fenomoloji. Ahmet Saban ve Ali Ersoy (ed.), Eğitimde Nitel Araştırma                Desenleri, Ankara: Anı.

Fidan, N. K. (2009). Öğretmen Adaylarının Değer Öğretimine İlişkin Görüşleri. Kuramsal Eğitimbilim Dergisi, 2(20), 1-18.

Güngör, E. (1998). Değerler psikolojisi üzerinde araştırmalar, ahlâk psikolojisi, ahlâki değerler ve ahlâki gelişme,(2. Baskı). İstanbul: Ötüken.

Haidt, J. (2012). The righteous mind: Why good people are divided by politics and religion. Pantheon Books: New York.

Kağıtçıbaşı, Ç. ve Kuşdil, M. E. (2000). Türk öğretmenlerin değer yönelimleri ve chwartz değer kuramı. Türk Psikoloji Dergisi, 15(45), 59–76.

Kara, C., Topkaya, Y., & Şimşek, U. (2012). Aktif Vatandaşlik Eğitiminin Sosyal Bilgiler Programindaki Yeri. Journal of World of Turks/Zeitschrift für die Welt der Türken, 4(3).

Lewis, E., Mansfield, C. & Baudains, C. (2008). Issues in Educational Research, 18(2), 138- 155.

Kızıler,H, Canikli, İ. (2015). Değerler Eğitimi. Karabük: Deneme.

Maslow, A.H. (1996). Dinler, Değerler, Doruk Deneyimler. (Çev.). H.K Sönmez. İstanbul: Kuraldışı Yayınevi.

Meaney, M. H. (1979). A Guide for Implementing Values Education in the Primary Grades. Unpublished Doctor's Thesis, Seattle University. Seattle, Washington.

MEB, 2017, http://mufredat.meb.gov.tr/ProgramDetay.aspx?PID=155, (Erişim tarihi, 15.11.17)

Mirzelioğlu, D., Özcan, G., Aktağ, I. ve Çoknaz, H. ( 2011). Üniversite-toplum bütünleşmesi: topluma hizmet uygulamaları dersi: Projeler, kazanımlar ve sorunlar (Bolu örneği). 7. Ulusal Beden Eğitimi ve Spor Öğretmenliği Kongresi, 25- 27 Mayıs 2011. Van.

Patton, M. Q. (2014). Nitel Araştırma ve Değerlendirme Yöntemleri. Mesut Bütün ve Selçuk Beşir Demir (Çeviri Ed), Ankara: Pegem Akademi.

Şahin, B. (2014). Metodoloji. Abdurrahman Tanrıöğen (Ed.) içinde, Bilimsel Araştırma Yöntemleri. (4. Baskı). Ankara: Pegem Akademi.

Tahiroğlu, M., Yıldırım, T. ve Çetin, T. (2010). Değer Eğitimi Yöntemlerine Uygun Geliştirilen Çevre Eğitimi Etkinliğinin, İlköğretim 7. Sınıf Öğrencilerinin Çevreye İlişkin Tutumlarına Etkisi. Selçuk Üniversitesi Ahmet Keleşoğlu Eğitim Fakültesi Dergisi (30), 231-248.

Tahiroğlu, M. (2012). Değerler eğitiminin ilköğretim 4. sınıf öğrencilerinin trafik kurallarına yönelik tutumlarına etkisi. Mersin Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 8(1), 123-136.

Tillman, D. (2000). Living Values Activities for Young Adults. Health Communications, Inc.

Topkaya, Y. Coşkun, K. (2016). Küresel Vatandaşlık Bilinci Üzerinde Sosyal Bilgiler Öğretim Programında Yer Alan Değerlerin Etki Boyutu, Kilis 7 Aralık Sosyal Bilimler Dergisi, Cilt 6, Sayı 11, s. 238-252.

Tuncel, G., Kop, Y. ve Katılmış, A. (2011). Sosyal bilgiler dersi öğretmen adaylarının topluma hizmet uygulamaları dersine yönelik görüşleri. 2nd International Conference on New Trends in Education and Their Implications, 435-447, 27-29,Antalya.

Şimşek, U. Küçük, B. Topkaya, Y. (2012). Ideologic Basıcs of Educational Policies in Republican Period’’, Turkish Studies- International Periodical For The Languages, Literature and History of Turkish or Turkic, 7(4), 2809-2823

Ulusoy, K. & Dilmaç, B. (2012). Değerler eğitimi. Ankara: Pegem Akademi.

Yel, S. ve Aladağ, S.(2009). Sosyal Bilgilerde Değerler Öğretimi, Sosyal Bilgiler Öğretimi, Edt; M. Safran, Ankara: Pegem Akademi.

Wade, R.C. (2008). Service learning. In L. S. Levstik , C. A. Tyson (Ed.). Handbook of research in social studies education.New York: Routledge.

9

Akademisyenlerin Algıladıkları Yıldırma (Mobbing) Davranışları İle Yöneticilerin Liderlik Davranışları Arasındaki İlişki

Meliha Ece Elkıran & Adil Çoruk

Makale Okunma: 62  |  Makale İndirilme: 73

Özet

Bu araştırmayla, akademisyenlerin algıladıkları yıldırma davranışları ile yöneticilerin liderlik davranışları arasındaki ilişki incelenmiştir. Araştırmada ayrıca akademisyenlerin algıladıkları yıldırma davranışları ve yöneticilerin liderlik davranışlarının çeşitli değişkenlerine göre farklılık gösterip göstermediğinin belirlenmesi amaçlanmıştır. Betimsel tarama modelinde ele alınan bu araştırmada veri toplama aracı olarak iki farklı ölçme aracı kullanılmıştır. Bunlardan ilki, akademisyenlerin yıldırma davranışları algılarını ölçmek için Cayvarlı (2013) tarafından kullanılan ve 51 sorudan oluşan yıldırma davranışları ölçeği, ikincisi ise, yöneticilerin liderlik davranışları algılarını ölçmek için Küçük (2008) tarafından yol amaç kuramı yazınından hareketle oluşturulan 17 soruluk liderlik davranışları ölçeğidir. Araştırmadaki verilerin istatistiksel analizinde IBM SPSS 20 versiyonu kullanılmıştır. Grupların karşılaştırmasında bağımsız gruplar t-testi ve tek yönlü varyans analizi testlerinden yararlanılmıştır. Araştırmanın örneklemi 2015-2016 yıllarında ARBİS veri tabanına kayıtlı olan akademisyenlerden ölçme araçlarına yanıt veren 1350 kişiden oluşmaktadır. Araştırmada akademisyenlerin yıldırma davranışları algısı düşük düzeyde çıkmıştır. Akademisyenlerin yöneticilerin liderlik davranışlarına ilişkin verdikleri yanıtlarda ise orta düzeyde liderlik davranışlarını algıladıkları sonucu çıkmıştır. Araştırmanın neticesinde akademisyenlerin algıladıkları yıldırma davranışları ile yöneticilerin liderlik davranışları arasında zayıf düzeyde negatif anlamlı ilişki ortaya çıkmıştır.

Anahtar Kelimeler: Liderlik, liderlik davranışları, yıldırma, yıldırma davranışları, akademisyen.

Kaynakça

Aktop, N. G. (2006). Anadolu Üniversitesi öğretim elemanlarının duygusal tacize ilişkin görüşleri ve deneyimleri (Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi). Anadolu Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Eskişehir.

Altınkurt Y. K. (2012). Üniversite çalışanlarının psikolojik yıldırma algıları ile denetim odağı arasındaki ilişki (Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi). Balıkesir Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Balıkesir.

Cayvarlı, P. E. (2013). Akademisyenlerin üniversitelerdeki psikolojik yıldırmaya ilişkin algılarının incelenmesi: Dokuz Eylül Üniversitesi örneği. (Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi). Dokuz Eylül Üniversitesi, Eğitim Bilimleri Enstitüsü, İzmir.

Cemaloğlu, N. (2007). Okul yöneticilerinin liderlik stilleri ile yıldırma arasındaki ilişki. Hacettepe Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 33, 77–87.

Cengiz, S. (2010). İlköğretim okulu yöneticilerinin yönetim tarzlarının öğretmenleri yıldırma (mobbing) düzeyine etkisi (Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi). Sakarya Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Sakarya.

Çabuk, Ç. (2010). Sıfıra sıfır, elde var mobbing: İş yaşamının çağdaş hastalığında ilk yardım. Ankara: Elma.

Çelik, V. (2012). Eğitimsel liderlik. Ankara: Pegem Yayıncılık.

Çögenli, Z. (2010). Üniversitelerde psikolojik şiddet (mobbing) maruziyeti ve akademik personel üzerine bir uygulama (Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi). Atatürk Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Erzurum.

Çögenli, M. Z., Asunakutlu, T. ve Türegün, Z. N. (2017). Gender and mobbing: The case of Turkey. İşletme Araştırmaları Dergisi, 9 (3), 109-121.

Daşçı E. ve Cemaloğlu N. (2015). İlköğretim kurumu yöneticilerinin liderlik tarzları ile öğretmenlerin yaşadıkları yıldırma (mobbing) arasındaki ilişki. Adıyaman Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 19, 129-166.

Davenport, N., Schwartz, R. D. ve Elliott, G. P. (2003). Mobbing işyerinde duygusal taciz. İstanbul: Sistem.

Demir, Y. ve Çavuş, M. F. (2009). Yıldırmanın kişisel ve örgütsel etkileri üzerine bir araştırma. Niğde Üniversitesi İİBF Dergisi, 2 (1), 13-23.

Dündar, G., ve Acar, A. B. (2008). İşyerinde psikolojik yıldırmaya (mobbing) maruz kalma sıklığı ile demografik özellikler arasındaki ilişkinin incelenmesi. İstanbul University Journal of the School of Business, 37 (2), 111-120.

Einarsen S. (2005) The nature, causes and consequences of bullying at work: The Norwegian experience. Perspectives Interdisciplinaires Sur le Travail et la Santé (PISTES), 7 (3), 1-14.

Eren, E. (2001). Örgütsel davranış ve yönetim psikolojisi. İstanbul: Beta.

Ertürk, M. (2000). İşletmelerde yönetim ve organizasyon. İstanbul: Beta.

Genç, N. (2007). Yönetim ve organizasyon. Ankara: Seçkin Yayınları.

Gün, H. (2010). Çalışma ortamında psikolojik taciz (mobbing/bullying). Ankara: Lazer Yayınları.

Karasar, N. (1998). Bilimsel araştırma yöntemleri. Ankara: Nobel Yayın Dağıtım.

Karkın, N. (2004). Motivasyon kuramları ışığında kamusal ve özel alanda yöneticilerin liderlik davranışları: Bir literatür analizi denemesi. Türk İdare Dergisi, 445, 43-83.

Kılıç, G. (2006). Eğitim kurumlarında liderlik tarzları ve örgüt kültürünün performans üzerindeki etkisi (Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi). Erciyes Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Kayseri.

Küçük, M. (2008). Eğitim kurumlarında yöneticilerin liderlik davranışlarının örgüt iklimi üzerine ve eğiticilerin performansına etkileri (Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi). Beykent Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, İstanbul.

Leymann, H. (1996). The content and development of mobbing at work. The European Journal of Work and Organizational Psychology, 5(2), 165-184.

Orhan, U. (2009). Akademisyenlere uygulanan psikolojik tacizin (mobbing) etkileri: Mustafa Kemal Üniversitesi örneği (Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi). Gaziosmanpaşa Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Tokat.

Salin, D. (2001). Prevalence and forms of bullying among business professionals: A comparison of two different strategies for measuring bullying. European Journal of Work and Organizational Psychology, 10 (4), 425-441.

Tınaz, P. (2006). İşyerinde psikolojik taciz (mobbing). İstanbul: Beta.

WBI Survey (2007). U.S. Workplace bullying survey. Workplace Bullying Institute. Erişim: www.workplacebullying.org adresinden 10 Şubat 2017 tarihinde edinilmiştir.

Yaşar, H. (2015). Akademisyenlerin hizmetkâr liderlik algıları (Harran Üniversitesi örneği). Bozok Üniversitesi, İlahiyat Fakültesi Dergisi, 7 (7), 159-170.

Yıldırım, G. (2010). İlköğretim okulu sınıf öğretmenlerinin okul müdürleri tarafından yıldırma davranışlarına maruz kalma durumları (Yayımlanmamış Doktora Lisans Tezi). Kırıkkale Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Kırıkkale.

Zapf, D. (1999). Organisational, work group related and personal causes of mobbing\bullying at work. International Journal of Manpower, 20 (1) 70-85.

10

Etkili Okul Yöneticisinin Epistemolojik İnançları ve Bu İnançların Öğretmenlerin Mesleki Performansına Etkisine İlişkin Öğretmen Algıları

Yeliz ÖZKAN HIDIROĞLU & Abdurrahman TANRIÖĞEN

Makale Okunma: 84  |  Makale İndirilme: 72

Özet

Bu çalışmanın amacı, öğretmenlerin algılarına göre etkili okul yöneticilerinin sahip olması gereken epistemolojik inançları belirlemek ve bu inançların öğretmenlerin mesleki performansına etkisini tespit etmektir. Tarama modeli ve nicel yöntemlerin kullanıldığı araştırmanın örneklemini 2015-2016 eğitim ve öğretim yılında Denizli'nin Merkezefendi ve Pamukkale ilçelerindeki devlet ortaokullarında görev yapan 345 öğretmen oluşturmaktadır. Araştırmada veri toplama aracı olarak, araştırmanın amacı doğrultusunda uyarlanan ve 35 maddeden oluşan "Epistemolojik İnanç Ölçeği" kullanılmıştır. Verilerin analizinde betimsel ve vardamsal istatistik teknikleri kullanılmıştır. Öğretmenler, etkili okul yöneticilerinin; bir olaya ilişkin hemen karar vermeden önce durumu birkaç kez ele alarak iyice anlayan, mesleki gelişime yardımcı olacak uygulamaları destekleyen, bilimsel ve özgün düşünceleri önemseyen, gereken çaba harcanırsa zor durumların üstesinden gelineceğine inanan, okunan şeylerin doğruluğunu sorgulayan ve sözcüklerin tek anlamının olmayacağını düşünebilen kişiler olmasını beklemektedirler. Etkili okul yöneticilerinin, yüksek epistemolojik inanca sahip kişiler olması beklenmektedir. Epistemolojik inancı yüksek okul yöneticilerinin öğretmenlerin mesleki performanslarına olumlu bir katkı sağladığı söylenebilir. Öğretmenler, etkili okul yöneticilerinin ayrıntılara çok takılıp kalan, zor bir durumla karşılaşıldığında daha tecrübeli birine danışmaktan çekinen, sadece nitelikli bir sonuca ulaşılan işlerden hoşlanan kişiler olmasını istememektedir. Öğretmenlerin, etkili okul yöneticisinin sahip olması gereken epistemolojik inançlara yönelik algıları kıdem yıllarına göre değişmektedir. Araştırmanın sonuçları doğrultusunda, okul yöneticileri başta olmak üzere okul kültürünün diğer bileşenleri elde edilen sonuçlar hakkında bilgilendirilebilir.

Anahtar Kelimeler: Etkili okul yöneticisi, epistemolojik inanç, mesleki performans

Kaynakça

  • Aksan, N. ve Sözer, M. A. (2007). Üniversite öğrencilerinin epistemolojik inançlan ile problem çözme becerileri arasındaki ilişkiler. Ahi Evran Üniversitesi Kırşehir Eğitim Fakültesi Dergisi, 8(1), 31-50.
  • Babalık, F. C. (2005). Mühendisler için ergonomi işbilim. Ankara. Nobel Yayın Dağıtım.
  • Bacanlı Kurt, C. (2010). Öğretmenlerin epistemolojik inançları ve değişime direnme tutumları arasındaki ilişkilerin incelenmesi (Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi). Gazi Üniversitesi, Eğitim Bilimleri Enstitüsü, Ankara.
  • Bandura, A. (1986). Social foundations of thought and action: A social cognitive theory. Englewood Cliffs Prentice Hall. Baştepe, İ. (2009). Etkili okulun eğitim öğretim süreci ve ortam boyutlarının nitelikleri. Elektronik Sosyal Bilimler Dergisi. 8 (29), s. 76-83.
  • Barnard, C. I. (1966). The function of the exucitive. Massachusetts Harvard Universty Press, Cambridge.
  • Baxter Magolda, M. B. (1992). Knowing and reasoning in college: Gender related patterns in students' intellectual development. San Francisco: Jossey-Bass.
  • Belenky, M. F., Clinchy, B. M., Goldberger, N. R., ve Tarule, J. M. (1986). Women's ways of knowing: The development of self, voice and mind. USA: Basic Books
  • Bentley, T. (1999). İnsanları motive etme (Çeviri Yıldırım, O.). İstanbul: Hayat Yayınları.
  • Boden, C. J. (2005). An exploratory study of the relationship between epistemological beliefs and self-directed learning readiness (Doctoral Thesis). Kansas State University, USA.
  • Bolton, T. (1997). Human resource management: An introduction. Massachusetts: Blackwell Publishers.
  • Born, D. (1998). Fransız eğitim sisteminde tarih, coğrafya ve yurttaşlık bilgisi tasarımı ve bu tasarımın yurttaşın oluşumuna katkısı dersimiz yurttaşlık (Çeviri İlgaz, T.). Kesit Yayıncılık, İstanbul.
  • Buehl, M. M. ve Alexander, P. A. (2001). Beliefs About Academic Knowledge. Educational Psychology Review, 13(4), 385-418.
  • Büyüköztürk Ş., Kılıç Çakmak, E,. Akgün, Ö. E., Karadeniz, Ş. ve Demirel, F. (2012). Bilimsel araştırma yöntemleri (11.Baskı). Pegem Akademi, Ankara.
  • Demirel, A. (2014). Fen bilgisi öğretmen adaylarının epistemolojik inançlarının cinsiyete, akademik başarıya ve sınıf düzeylerine göre incelenmesi (Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi). Muğla Sıtkı Koçman Üniversitesi, Eğitim Bilimleri Enstitüsü, Muğla.
  • Deryakulu, D. ve Büyüköztürk, Ş. (2002). Epistemolojik inanç ölçeğinin geçerlik ve güvenirlik çalışması. Eğitim Araştırmaları, 8, 111-125.
  • Deryakulu, D. ve Büyüköztürk, Ş. (2005). Epistemolojik inanç ölçeğinin faktör yapısının yeniden incelenmesi, cinsiyet ve öğrenim görülen program türüne göre epistemolojik inançların karşılaştırılması. Eğitim Araştırmaları, 18, 57-70.
  • Drucker, P. (1992). The effective executive. New York: Harper and Row.
  • Eroğlu, S. E. ve Güven, K. (2006). Üniversite Öğrencilerinin Epistemolojik İnançlarının Bazı Değişkenler Açısından İncelenmesi. Selçuk Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 16, 295-312.
  • Ertekin, E., Dilmaç, B., Delice, A. ve Aydın, E. (2009). Teacher trainees' epistemological beliefs: Effects of gender, institution, and disdpline (Mathematics/Sodal Sciences). The New Educational Review, 18(2), 184-196.
  • Evcim, İ. (2010). İlköğretim 8. sınıf öğrencilerinin epistemolojik inanışlarıyla, fen kazanımlarını günlük yaşamlarında kullanabilme düzeyleri ve akademik başarıları arasındaki ilişki (Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi). Marmara Üniversitesi, Eğitim Bilimleri Enstitüsü, İstanbul.
  • Fayol, H. (1916). Administration industrielle at generale. Dunos, Paris.
  • Gay, L. R., ve Airasian, P. (2000). Educational research: Competencies for analysis and application (6th Edition). Upper Saddle River, NJ: Merrill/Prentice Hall.
  • Güven, M. ve Belet, Ş. D. (2010). Sınıf öğretmeni adaylarının epistemolojik inançları ve biliş bilgilerine ilişkin görüşleri. İlköğretim Online, 9(1), 361-378.
  • Helvacı, M. A. ve Aydoğan, İ., (2011). Etkili okul ve etkili okul müdürüne ilişkin öğretmen görüşleri. Uşak Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 2 (4), s. 41-60.
  • Herzberg, F. (1966). Work and the nature of man. Cleveland: World Publishing Company.
  • Hofer, B. ve Pintrich, P. R. (1997). The development of epistemological theories: Beliefs about knowledge and knowing and their relation to learning. Review of Educational Research, 67(1), 88-144.
  • Izgar, H. ve Dilmaç, B. (2008). Yönetici adayı öğretmenlerin öz-yeterlik algıları ve epistemolojik inançlarının incelenmesi, Selçuk Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, (20), 437-446.
  • Jonassen, D. H. (2000). Toward a design theory of problem solving, educational technology. Research and Development, 48 (4), 63- 85.
  • Kaplan, A. Ö. (2006). Fen bilgisi öğretmen adaylarının epistemolojik inanışlarının okul deneyimi ve öğretmenlik uygulamasındaki yansımaları: Durum Çalışması (Yayımlanmamış Doktora Tezi). Marmara Üniversitesi Eğitim Bilimleri Enstitüsü, İstanbul.
  • Karasar, N. (2005). Bilimsel araştırma yöntemi. Nobel Yayınları, Ankara.
  • Karhan, İ. (2007). İlköğretim okullarında görev yapan öğretmenlerin epistemolojik inançlarının demografik özelliklerine ve bilgi teknolojilerini kullanma durumlarına göre incelenmesi (Yayımlanmamış doktora tezi). Yıldız Teknik Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, İstanbul.
  • King, P. M. ve Kitchener, K. S. (1994). Developing reflective judgment: Understanding and promoting intellectual growth and critical thinking in adolescents and adults. San Francisco: Jossey-Bass.
  • Koray, Ö. ve Çil, H. (2006). Öğretmen adaylarının öğrenme stilleri ve eleştirel düşünme becerileri arasındaki ilişkinin incelenmesi. XV. Ulusal Eğitim Bilimleri Kongresi. Muğla Üniversitesi, Muğla, Turkey, 13-15 Eylül.
  • Kuhn, D. (1991). The skills of argument. Cambridge, UK: Cambridge Univ. Press.
  • Meral, M., ve Çolak, E. (2009). Öğretmen adaylarının bilimsel epistemolojik inançlarının incelenmesi. Ondokuz
  • Mayıs Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 27. http://dergi.omu.edu.tr/index.php/EDUCATION/ adresinden 10.5.2015 tarihinde edinilmiştir
  • Oberg, A. ve Underwood, S. (1992). Facilitating teacher self-development; Reflections on experience. In Hargreaves, A. and Fullan, M.G. (Eds.), Understanding teacher development, Teachers College Press, New York, pp. 162177.
  • Perry Jr., W. G. (1968). Patterns of development in thouhht and values of students in a liberal arts college: A validation of a scheme (Final Report Project No. 5-0825, contract No, SAE-8873). Cambridge, MA: Bureau of Study Counsel, Harvard University.
  • Perry, W. G. (1970). Forms of intellectual and ethical development in the college years. New York: Holt, Rinehart and Winston.
  • Reese, S. (2010). Bringing effective professional. Techniques, 85(6), 38-43.
  • Scheerens, J. ve Stoel, W. (1988). Development of theories of school effectiveness. Annual Meeting of American Educational Research Assodation, New Orleans, s. 1-28.
  • Schommer, M. (1990). Effects of beliefs about the nature of knowledge on comprehension. Journal of Educational Psychology, 82 (3), 498-504
  • Schommer, M. (1993). Epistemological Development and academic performance among secondary students. Journal of Educational Psychology, 85(3), 406- 411.
  • Schommer, M. (1998). The influence of age and education on epistemological beliefs. British Journal of Educational Psychology, (68)4, 551-561.
  • Schommer Aikins M. (2002). An Evolving theoretical framework for an epistemolojcal belief system, personal epistemology: The Psychology of beliefs about knowledge and knowing (ed. Hofer, Barbara K., Paul R. Pintrich). Mahwah, New Jersey: Lawrence Erlbaum Assosiates; 103- 118.
  • Schommer Aikins M., Duell O. K. ve Barker S., (2003). Epistemological beliefs across domains using biglan's dassification of academic disdplines. Research in Higher Education, 44(3), 347-366.
  • Silins, H. C., Mulford, W. R. ve Zarins, S. (2002). Organizational learning and school change. Educational Administration Quarterly, 38 (5), 613-642.
  • Simon, H. (1967). Yönetimde karar verme bilimi. Amme İdaresi Bülteni.
  • Stogdill, R. M. (1948). Personal factors associated with leadership: Survey of literature. The Journal of Psychology, 25, 35-71.
  • Sweeney, J. (1982). Teacher dissatisfaction on the rise: Higher level needs unfulfilled. Education, 102(2), 203-208.
  • Terzi, A. R. (2005). Üniversite öğrencilerinin bilimsel epistemolojik inançları üzerine bir araştırma. Afyon Kocatepe Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 7(2), 298-311.
  • Tsai, C. C. (2007). Teachers' scientific epistemological views: The coherence with instruction and students' views. Science Education, 91, 222-243.
  • Yılmaz, Y. (2014). İlk ve ortaokul öğretmen ve yöneticilerinin epistemolojik inançları ile problem çözme becerileri arasındaki ilişkinin incelenmesi (Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi). İstanbul Aydın Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, İstanbul.
  • Yılmaz, H. ve Şahin, S. (2011). Pre-service teachers' epistemological beliefs and conceptions of teaching. Australian Journal of Teacher Education, 36(1), 73-88.